Zoals netwerkcoach en socialmediatrainer Antoine Glerum terecht vroeg: ik weet wel dat je een tekstschrijver bent, maar daar zijn er honderden van. In welke situaties moet ik jou hebben? Nou, in deze situaties dus:

… als het moeilijk wordt. Anders gezegd: als je ingewikkelde materie eenvoudig wilt laten uitleggen zonder dat je de waarheid geweld aandoet. Of je nu in de ICT, verzekeringen, logistiek of HR zit, ik snap waar je je mee bezighoudt en kan dat begrijpelijk overbrengen aan doelgroepen met verschillende kennisniveaus.

… als duurzame klantrelaties je veel waard zijn. Anders gezegd: als je op zoek bent naar teksten die geen valse beloften doen, maar helder, eerlijk en geloofwaardig je verhaal vertellen. Zaken begrijpelijk uitleggen staat niet per se gelijk aan versimpelen en bijna nooit aan verfraaien. Een boodschap komt pas goed aan als je klanten je kunnen vertrouwen op je woord.

Voor copy en journalistieke teksten
Helder, eerlijk en geloofwaardig een boodschap overbrengen kan ik als tekstschrijver, in folders en brochures, op websites en in apps, in brieven en mailings. Maar ook als bedrijfsjournalist, in personeelsbladen en relatiemagazines, op intranet en in vakbladen.

Samen met andere experts
Wil je echt duurzaam communiceren, dan heb je meer mensen nodig. Daarom werk ik graag samen met andere vaklieden: van organisatie- en communicatieadviseurs tot art directors, webdesigners, interactieontwerpers en grafisch vormgevers.

Vertel het door!
Mijn netwerk op LinkedIn bestaat momenteel uit meer dan 400 contacten. Een flink aantal, maar ze hebben lang niet allemaal reden om klant van mij te worden. Ik zie jullie zitten, de honderden aardige mensen die nu achter hun computer zachtjes ja knikken. Jullie gunnen ’t me van harte, maar zelf kunnen jullie me niet helpen. Niet erg, ik snap ‘t wel. Je doet zelf niets met tekst. Je gaat niet over de beslissing om tekstschrijvers in te huren. Je weet misschien niet eens waar je allemaal tekstschrijvers voor nodig kunt hebben.

Maar als je wel iemand tegenkomt die een tekstschrijver zoekt? Zou je dan weten hoe je me moet aanbevelen? Hopelijk heb je dan iets aan het bovenstaande verhaal. De volgende keer mijn elevator pitch als auto(sport)journalist.

Op de drempel van de doorbraak

Het seizoen van Kevin Abbring is toch allang begonnen? Ja, maar toch had de rallybelofte een boel nieuws te presenteren. We zochten Kevin op in Eindhoven, waar de vakpers was opgetrommeld voor de Nederlandse onthulling van de Polo R WRC en nog een heel stel extra leuke weetjes. Vervolgens had de Volkswagen-junior ook wat goeds te vertellen aan zijn DF-publiek…

De bijeenkomst bij Volkswagen-dealer Van Udenhout was georganiseerd door VAG-importeur Pon. Die maakte bij monde van autosportcoördinator Ard van den Eijnde meteen bekend dat ze Abbring voortaan rechtstreeks steunen, onder meer door het ter beschikking stellen van een Golf GTI voor Kevins frequente pendeltrips naar het hoofdkwartier van Volkswagen Motorsport in Hannover. De GTI was Kevins eerste onthulling van de dag – “Ik dacht dat ik een Up! zou krijgen!” grapte hij – maar het was niet het opmerkelijkste nieuws van de middag.

Die eer was namelijk zonder twijfel voorbehouden aan de bekendmaking dat Kevin deze zomer ook twee keer optreedt als gastcoureur in de Scirocco R-Cup, de Duitse merkencup in het voorprogramma van de DTM, met Scirocco’s die net als in het Scandinavische toerwagenkampioenschap op biogas rijden. Op twee vermaarde circuits – de Norisring en de Nürburgring – maakt hij zijn opwachting. Een rallycoureur op het circuit? Zo gek is dat niet. Wie Kevin heeft meegemaakt als instructeur op een van de DF-circuitdagen, weet dat hij ook op asfalt zijn mannetje staat. “Bovendien is het goede training voor de asfaltrally van Frankrijk in het najaar”, zo legde hij uit.

Nog drie of vier WRC-rally’s in 2012

De Franse WRC-ronde is een van de drie, mogelijk vier rally’s die de VW-junior dit seizoen nog rijdt. Begin augustus is de eerstevolgende: de klassieke 1000-merenrally van Finland. Het eind van diezelfde maand hoopt Kevin naar de Moezel te gaan voor de Rallye Deutschland. De RAC-rally in Wales en de Rallye de France in de Elzas zijn in september en oktober zijn laatste optredens in de Skoda Fabia S2000 van Volkswagen Motorsport. In de overige rondes neemt de andere VW-junior, de Noor Andreas Mikkelsen, plaats achter het stuur van de tweede Fabia naast kopman Sébastien Ogier. Kevin loopt voorafgaand aan die wedstrijden wel in de verkenning mee.

Op de RAC na, waar Kevin eind 2011 het visitekaartje afgaf waarmee hij zijn juniorschap zekerstelde, stuurt Volkswagen hem dus naar onbekend terrein, net zoals Monte Carlo, Mexico en Portugal nieuwe belevenissen voor hem waren. Met opzet, verklaarde hij, want zo doet hij maximale ervaring op voor 2013. De Nederlandse fans kunnen Kevin Abbring trouwens al bekijken tijdens de ELE-rally, begin volgende maand. Daar rijdt hij een Scirocco R als nulauto.

Verder lezen over Kevin? Op Driving-fun.com staat het hele verhaal.

Een veld om van te smullen

Wie houdt van dikke Porsches, Mercs, BMW’s en Audi’s die op het randje worden bestuurd, komt al flink aan zijn trekken met de FIA-kampioenschappen, de Blancpain Endurance Series en de VLN. Maar wil je GT3’s zien zo ver het oog reikt, plus een zooi exoten en een heleboel gelukszoekers? Dan moet je bij de ADAC 24h-Rennen wezen. En dan krijg je de Groene Hel er nog gratis bij ook.

De 24 uur van de Nürburgring was al jaren een klassieker, maar sinds de VLN de GT3-categorie heeft ontdekt als bron voor een nieuwe topklasse, stroomt de wedstrijd elk jaar vol met de grootste sterren uit de sportwagenwereld. De ‘N24’ is nu groter dan ooit, zeker nu GT3 de maat der dingen is in het FIA GT1, het FIA GT3 (uiteraard), de ook steeds populairdere Blancpain Endurance Series en dus het ‘gastheerkampioenschap’ zelf, de VLN. De 24-uurskraker van de ADAC combineert het beste uit al die kampioenschappen tot een gigantisch veld dat nergens ter wereld zijn gelijke kent: niet op Daytona, niet op Spa, niet in Dubai. (Le Mans als buitencategorie natuurlijk daargelaten.)

Dat is mede te danken aan de ingewikkelde klassenstructuur van de VLN, die ruimte laat voor allerlei experimentele voertuigen en andere ‘one-offs’, maar ook voor tientallen amateurs die met hun toerwagen een gooi doen naar een klasseoverwinning. De snelheidsverschillen zijn daardoor enorm, wat de uitdaging voor de toppers alleen maar groter maakt.

De traditional is vroeg dit jaar, met ook nog een weersvoorspelling die weinig goeds belooft. De kampeerders kunnen hun borst dus natmaken. Hoewel, als ze hun huig maar genoeg natmaken, krijgen ze het vanzelf wel warm. Geen zorgen dus om het publiek, dat zich altijd wel vermaakt. De auto’s dan maar?

Eindelijk een GT3-winnaar?

Het aantal inschrijvingen bedraagt dit jaar slechts 174, dus evenveel als het aantal bochten op de oude ‘Ring, maar noem het maar ‘slechts’. Het zijn er weliswaar 26 minder dan vorig jaar, maar het blijft een veld om van te smullen. Vorig jaar droeg de kansberekening ons op om een winnaar te kiezen uit de maar liefst 28 auto’s in de SP9-klasse voor GT3-auto’s, maar weer ging er een auto uit een andere klasse met de overwinning aan de haal: de Porsche 997 GT3-RSR uit de SP7-klasse, van het overbekende team van Manthey, met een kwartet al even overbekende eerdere winnaars achter het stuur.

Deze keer moet het toch echt gebeuren, zo is de algemene opvatting, maar welke GT3-auto gaat het pleit beslechten? De N24-heersers van Manthey brengen in ieder twee 997 GT3-R’s mee. Drie winnaars van vorig jaar – Marc Lieb, Romain Dumas en Lucas Luhr – krijgen gezelschap van Richard Lietz, de teamgenoot van Lieb in het WEC. De Oostenrijker vervangt de vierde winnaar van 2011, Timo Bernhard, die nog altijd herstellende is van zijn zware testongeluk in de Audi LMP1 op Sebring. De andere auto krijgt een bijna net zo sterke bezetting: Jörg Bergmeister en Patrick Long (het ALMS-duo van Flying Lizard) delen de GT3-R met Marco Holzer en Nick Tandy, die voor Manthey in de GT Open racen.

De bespreking van de rest van het veld lezen? Kijk verder op Driving-fun.com.

Om nooit te vergeten

Een gewoon mens associeert het begin van de meimaand met lammetjes, bloesems en korte rokjes. Vrolijkheid alom dus, maar een autosportliefhebber denkt ook altijd even terug aan 1 mei 1994 en 8 mei 1982. Dit jaar leven we alweer 18 jaar zonder Ayrton en 30 jaar zonder Gilles. Was het daarom zo somber buiten de afgelopen week?

Nu kunnen we natuurlijk heel verdrietig gaan doen over die Zwarte Zaterdag op Zolder of die Zwarte Zondag op Imola (en zaterdag, want laten we Roland Ratzenberger niet vergeten), maar liever gedenken we bij DF de mooie momenten. Dit is onze topdrie van Ayrton en Gilles zoals we ze nooit zullen vergeten.

Ayrton Senna ten voeten uit

3. GP Monaco 1984, Monte Carlo
Deze totaal verregende Grand Prix door de straten van Monte Carlo telde uiteindelijk voor halve punten, dankzij de beslissing van wedstrijdleider Jacky Ickx om de race voortijdig te staken. Thuisfavoriet Alain Prost won en nam de ‘volle’ viereneenhalve punt mee naar huis, maar een piepjonge Ayrton Senna – in een ongeliefde Toleman-Hart TG184 – naderde met rasse schreden. In pas zijn vijfde GP.

Het tekende de toekomstige kampioen dat hij niet nederig de overwinning aan de beste coureur ter wereld gunde, maar in plaats daarvan woedend was over de beslissing die Ickx had genomen. De race had nooit afgevlagd mogen worden! Als Prost al niet in Senna’s vizier stond, dan was de Fransman nu doelwit nummer één. Is Prost de beste? Dan moest Senna er alles voor doen om juist hém te verslaan. Het eerste zichtbare zaadje voor de latere titanenstrijd werd kortom hier geplant. En er werd meteen genoeg water overheen gegoten om zo het snel te laten groeien dat het later alleen met wortel en tak kon worden uitgeroeid.

De legende van Senna’s bijna-overwinning wordt een beetje verbleekt doordat Stefan Bellof in de lichtvoetige atmosferische Tyrrell op zijn beurt nog harder inliep op Prost én Senna, maar de vraag blijft hoe lang de jonggestorven Duitse waaghals dat tempo zonder fouten had volgehouden. Ayrton Senna gunnen we het voordeel van de twijfel wel.

2. GP Europa 1993, Donington Park
Vergeet de twee Suzuka’s. Dit was de race waarin Senna sportief afrekende met Alain Prost. In het jaar waarin de Fransoos onbedreigd naar een vierde wereldtitel reed, kon het Prost weinig deren, maar Ayrton had zijn punt gemaakt.

Natuurlijk door die fabelachtige eerste ronde, waarin hij auto na auto inhaalde op weg naar de kop van de wedstrijd – met in zijn kielzog een jonge Rubens Barrichello, huizenhoog opkijkend tegen zijn idool. Maar ook door daarna precies op tijd van banden te wisselen, alleen op de momenten dat het nodig was, in plaats van zeven keer naar binnen te komen, zoals notoir regenhater Prost.

Eén keer was de Williams-Renault FW15 niet met gemak de beste van het veld. Eén keer was alle glorie voor de McLaren MP4/8, ontworpen voor een Lamborghini V12, maar het seizoen begonnen met een haastig erin gelepelde Ford V8 van de tweede garnituur (Benetton had de eerste keus). Senna maakte het verschil.

1. GP Portugal 1985, Estoril
Mijn mooiste herinnering aan Ayrton Senna da Silva? Niet de rivaliteit met Prost, niet het eindeloze getreiter met Nelson Piquet, niet eens het ijzingwekkende duel tot aan de meet met Nigel Mansell op Jérez. Nee, mijn mooiste herinnering aan Senna is de herinnering aan een kunstenaar. Senna solo, alleen met zijn auto tegen de elementen, ver van alle controverse rondom zijn persoon en gedrag op en naast de baan verwijderd.

Mijn mooiste herinnering is dus die aan zijn eerste GP-overwinning. In Portugal, in de stromende regen (uiteraard), waar hij in zijn zwartgouden Lotus-Renault simpelweg wegreed van het veld. Tegenstanders zagen hem alleen als hij hen op een ronde zette.

De dag waarop Ayrton Senna de eregalerij van GP-winnaars betrad, was ook de dag dat hij meteen tot de gevestigde namen behoorde. Het viertal dat de late jaren tachtig en de vroege jaren negentig zou domineren – Prost, Piquet, Senna, Mansell – werd in 1985 geboren. En tegelijk zagen we nog de onbedorven blijdschap van de jongeling die zijn eerste race wint – zoals we die in 1992 bij Schumacher zagen of in 2008 bij Vettel. ‘Verfrissend!’ riepen we toen nog, terwijl we eigenlijk wisten dat we bij deze jongens al gauw zouden zeggen: ‘Alweer hij…’.

De onstuitbare Gilles Villeneuve

3. GP Amerika 1979, Watkins Glen
Wanneer was Gilles Villeneuve op z’n onvergetelijkst? Als hij dingen deed die normale stervelingen niet konden. Het grootste bewijs daarvan leverde hij niet in een race. Daarvoor moeten we naar de vrijdagkwalificatie voor de GP van Amerika op Watkins Glen. Het was een sessie om des keizers baard, voor een race om des keizers baard (Scheckter was al kampioen), en het kwam ook nog eens met bakken uit de lucht. Waarom zou je moeite doen?

Gilles wel. In een uurtje waar zijn tijdgenoten nog altijd vol ontzag over spreken, durfden maar zes man naar buiten te gaan. De rest vond het zinloos. ‘Zin’ of ‘nut’ waren woorden die niet in het woordenboek van Villeneuve stonden. Het was een kwalificatiesessie en kwalificeren zou hij.

Zijn snelste tijd was op een gegeven moment 11 seconden sneller dan die van de nummer twee, zijn teamgenoot Jody Scheckter. De Zuid-Afrikaan harkte er nog wat seconden af, maar het gat bleef staan op bijna negen seconden. Negen. En de race (opnieuw in de regen)? Die won Villeneuve ook.

2. GP Frankrijk 1979, Dijon
Winnen kun je ook door tweede te worden. Het gebeurde op de dag dat Renault met zijn turbomotoren definitief doorbrak. Jean-Pierre Jabouille reed mijlenver vooruit in zijn RS10, op weg naar zijn eerste zege én de eerste voor Renault én de eerste voor een turbomotor. Maar niemand die er acht op sloeg.

Rondenlang waren de camera’s gericht op het duel om de plaatsen twee en drie. Goed, Renault liep zijn airtime niet mis, want de tweede Renault van René Arnoux was volop in beeld. Maar wie stal de show? Gilles Villeneuve en zijn Ferrari.

Het filmpje van het duel is op YouTube inmiddels meer dan twee miljoen keer bekeken. En terecht. We zien niet alleen een schitterend duel, op het scherp van de snede, maar we zien ook een eerlijk duel uit een tijd dat (in dit opzicht in ieder geval) alles beter was. Zien we Gilles of René ook maar één keer die ‘one move’ maken die de jeugd van tegenwoordig is toegestaan? Nee, want dit is racen zoals het hoort. Niet zwalken over de baan om je tegenstander achter je houden, maar later remmen, nog later remmen, je meerdere erkennen in je opponent als die je verslaat, maar daarna niet opgeven en weer terugkomen. Mooier wordt het niet – en zal het met de huidige regels ook nooit meer worden.

1. GP Nederland 1979, Zandvoort
De mooiste momenten zijn altijd de momenten waar je zelf bij was. Dus kies ik niet voor zijn onwaarschijnlijkste overwinning: Monaco 1981, in een turbo-vrachtwagen met Ferrari-stickers erop, na een al even fabelachtige kwalificatieronde. Evenmin voor zijn prestatie van twee weken later, op Jarama, toen hij op het Spaanse circuit vier auto’s rondenlang achter zich hield, op weg naar zijn tweede onwaarschijnlijke overwinning op rij. Ik kies niet eens voor zijn meest vergeten moment: de dag waarop hij als internationaal volslagen onbekende local hero alle grote namen versloeg die te gast waren voor de klassieke Formula Atlantic-race in het Canadese Trois-Rivières.

Gilles wilde boven alles winnen en toch won hij maar zes GP’s. Veel mooier zijn zijn vele mislukte pogingen. En dus kies ik alweer een moment uit 1979, het jaar waarin hij kampioen had kunnen worden, maar de eer liet aan de nummer één van het team, Jody Scheckter (die de titel net zo verdiende, daar niet van). We gaan naar Zandvoort, waar ik als jongen van 11 de race volgde in de vipbox van Esso. Gilles had weer eens pech: een langzaam leeglopende lekke band. Hij spinde, verloor de leiding aan Alan Jones, maar ging meteen in de achtervolging, lekke band of niet. Dus joeg hij drie ronden langs de ingang van de pitstraat toen het Michelin-rubber het niet langer kon verdragen en in de Tarzan van de velg afrolde.

Toen had hij nog een lange ronde te gaan naar de pits. Op het moment dat de Frans-Canadees zijn auto onder mijn neus parkeerde, bungelde het linkerachterwiel een halve meter achter de 312T4. Volstrekt kansloos en volkomen dom natuurlijk. Maar zo was Gilles. Onstuitbaar. De ‘hogepriester van de verwoesting’, zoals de Commendatore hem het jaar ervoor nog had genoemd – liefkozend overigens. Toch was het ‘le Professeur’ Alain Prost met zijn zijdezachte rijstijl die het wezen van ‘nummer 27’ ooit het beste samenvatte. “Gilles was the last great driver. The rest of us are just a bunch of good professionals.” De Britten hebben een mooie uitdrukking voor het doorzettingsvermogen van de legendarische Canadien: never say die. Het motto was Gilles op het lijf geschreven. Tot die fatale 8 mei 1982.

Oorspronkelijk verschenen op Driving-fun.com.

Reorganisaties, herstructureringen, strategische aanpassingen of hoe je ze ook wilt noemen: ze zijn vaak nodig, maar ze doen altijd pijn, of het nu alleen een afdeling raakt, een divisie of de hele onderneming. De mensen bij wie het pijn doet, zijn tegelijk wel de mensen die je nodig hebt. Tijdens de verandering om de winkel draaiende te houden, na de verandering om met vereende krachten de schouders eronder te zetten. Voor de mensen die na de verandering iets anders mogen gaan doen, eventueel zelfs bij een andere winkel, doet het helemaal pijn. En dat blijft soms een rare gewaarwording voor een managementteam dat in de loop van de tijd juist enthousiast is geworden voor een oplossing waaraan ze met ziel en zaligheid hebben gewerkt.

Natuurlijk is er ‘gaande de rit’ overleg met medewerkersvertegenwoordigers. Het moet tegenwoordig wel een organisatie uit het stenen tijdperk zijn wil de stem van de betrokkenen ongehoord blijven. Maar toch worden die vertegenwoordigers – ook ‘gaande de rit’ – als vanzelf deel van het complot, in ieder geval in de ogen van de medewerkers die hun hakken in het zand zetten. Het is een lot dat iedereen overkomt die compromissen moet sluiten. En de klanten en leveranciers? Natuurlijk peilen accountmanagers de markt, want reorganisaties gaan nooit alleen over het wegsnijden van overtollig vlees. Juist een veranderende markt is vaak de aanzet tot interne aanpassingen. Maar na die eerste peilingen worden ook klanten vaak in het ongewisse gelaten over de veranderingen die mede naar aanleiding van hun input worden ingezet.

Dus blijft het een cruciaal moment: de dag waarop de tijd rijp is om belangrijke groepen – markt en medewerkers – definitief op de hoogte te brengen van de veranderingen. Hoe gebeurt dat doorgaans? Met een brief. Of met artikelen in het personeelsblad en relatiemagazine dan wel op het intranet en de website. Of via medewerkersbijeenkomsten en klantbezoeken. Daar kleven nadelen aan. Een brief is te kort om dingen goed uit te leggen: medewerkers, klanten en leveranciers zullen dan altijd met vragen achterblijven, die ze zeker niet zullen nalaten om te stellen. Een artikel in een breder medium dan? Dat doet de veranderingen te veel overkomen als ‘business as usual’: ze worden op dezelfde hoogte geplaatst als de goednieuwsshow op de overige (web)pagina’s. In gedrukte vorm lopen ze bovendien achter de feiten aan: de informatievoorziening moet je in deze belangrijke zaken exact kunnen timen. Het intranet misschien? Dat is prima te gebruiken om medewerkers op de hoogte te houden van de voortgang van de reorganisatie, maar zelden een prettige locatie voor uitleg, achtergrond en duiding. Daarvoor moet je even rustig kunnen zitten. En waarom zou je een verhaal over een reorganisatie eigenlijk op je website zetten, behalve wellicht als die maatschappelijk relevant is? Dus dan maar naar de mensen toe voor een persoonlijke uitleg? Altijd een goed idee, maar hoe lang beklijft de boodschap als je na je presentatie niets tastbaars hebt te bieden?

Ziedaar de functie van het strategische visiedocument. Deze op verandering toegespitste variant van de corporate story vertelt in hoofdlijnen het verhaal van de reorganisatie en hoe die past in de gewenste identiteit van de organisatie. Zo’n verhaal kent vele hoofdstukken: de aanleiding, de mismatch in de huidige organisatie, de noodzakelijke oplossing, de overwogen alternatieven, de nieuwe organisatie-inrichting, de aansluiting op de (nieuwe of bestaande) bedrijfswaarden, het tijdspad en de mijlpalen, de eventuele overgangssituatie, de gevolgen voor iedere afdeling of divisie, de plaats waar iedereen straks aan de slag gaat, het gewenste gedrag dat bij de nieuwe aanpak hoort, de managementstijl die daarvoor gaat zorgen, wat het klanten en medewerkers uiteindelijk oplevert, en ga zo maar door.

Zo’n visiedocument doet dat op een manier waarop iedere medewerker – ook de medewerker voor wie geen plaats meer is – thuis aan de keukentafel kan uitleggen waarom het niet anders kan. Die manier is met drie woorden te kenschetsen: helder, geloofwaardig en eerlijk. Een visiedocument zet dus een stap weg van het managementjargon waarin de reorganisatie binnen het managementteam of de raad van bestuur, in samenwerking met interne en externe consultants, is uitgedacht. Het schetst situaties die herkenbaar zijn voor medewerkers, klanten en leveranciers, en komt met verklaringen die logisch en begrijpelijk zijn. Het verzint geen excuses en stuurt de lezer niet met een kluitje in het riet. Het strategische visiedocument is kortom gericht op duurzame communicatie met medewerkers, klanten en leveranciers.

Uiteraard staat een visiedocument niet op zichzelf. Het dient niet ter vervanging van de eerdergenoemde brieven, nieuwsberichten, achtergrondverhalen of lunchbijeenkomsten. Wel vervult het een scharnierfunctie tussen al die andere communicatie-uitingen. Het is immers de directe vertaling van het reorganisatieplan, maar dan samengebald in twee tot tien heldere, geloofwaardige en eerlijke pagina’s A4. Alle communicatie vooraf leidt ernaartoe, alle communicatie daarna verwijst ernaar terug. Sterker nog, in de maanden erna moet het zijn houdbaarheid bewijzen. Elke keer als het even tegenzit, moet het management – ook het middenkader – kunnen wijzen naar het visiedocument: kijk jongens, daar deden we het voor.

De schrijver van zo’n document praat daarom idealiter al mee in de planvorming. Hij laat zijn stem horen als het gaat om geloofwaardigheid, eerlijkheid en helderheid. Dat dwingt de leiding om goed na te denken over de argumentatie waarmee zij hun keuzes onderbouwen. Omdat hij zijn communicatieadvies rechtstreeks omzet in de gewenste woordkeus, toon en stijl, wordt het visiedocument geen mooi verhaal achteraf, geen praatje voor de bühne. Het is het verhaal waarmee de organisatie een stap vooruit wil zetten, vanuit de overtuiging dat dat met dit plan ook echt gaat lukken. Met gevoel voor de emoties die in de organisatie leven, maar ook met de duidelijkheid die van leiders wordt gevraagd.

Kortom, raar eigenlijk dat zo’n document nog altijd zo ondergewaardeerd is.

En om het meteen lekker duidelijk te maken: mijn reactie hangt af van de complementaire vervolgvraag.

1. “Lopen de opdrachten al een beetje binnen?”
2. “Geniet je van de vrijheid?”
3. “Word je al gek van de administratie?”

Komt die vervolgvraag niet? Dan is mijn repliek doorgaans diplomatiek: “Nog te vroeg om te zeggen.” Dat is trouwens echt zo, want als je zo veel koffie hebt gedronken als ik in de voorbije weken, blijft er vanzelf minder tijd over om uren te draaien die je wél in rekening kunt brengen. Overigens, en dat is meteen het antwoord op vervolgvraag nummer 1: het is wel te merken dat we met z’n allen in paniek zijn vanwege de crisis. Ik heb veel welwillendheid ontmoet, maar ook handen op de knip.

Dan het antwoord op vervolgvraag nummer 2. Ja, ik geniet enorm van de vrijheid. Dat heeft me zelf nog het meest verrast. Ook al ben ik mijn werkzame bestaan ooit als zelfstandige begonnen, ik liet het leven als vrije jongen bewust in de steek voor het gemak van het werknemerschap. Dat leek beter bij mij te passen: gewoon doen waar je goed in bent en daarvoor maandelijks een keurige vergoeding ontvangen. Maar eigenlijk had het genot van de vrije vestiging mij niet moeten verrassen. De afgelopen jaren heb ik in loondienst steeds meer als zelfstandige gewerkt. In een klein bedrijf kun je er tenslotte niet omheen om bij te dragen aan de acquisitie – dat heeft meer dan in een grote organisatie direct invloed op de omzet waaruit je salaris wordt betaald. En doordat het kantoor begin deze eeuw uit de regio Amsterdam vertrok en zich op een chic Haags plein vestigde, weet ik al bijna tien jaar wat Het Nieuwe Werken is.

Over HNW gesproken: werk en privé gleden de afgelopen maand meer dan ooit in elkaar over. Op sommige dagen deed ik in kantoortijd boodschappen of ging ik shoppen met mijn echtgenote, waarna ik ’s avonds het werk deed dat ik de volgende dag had beloofd. Ik was bovendien automatisch op tijd thuis voor de sportschool, voor tai chi samen met mijn zoon, voor zijn ouderavonden, voor etentjes en bezoeken aan vrienden, noem maar op. Of ik ging doordeweeks een dagje op stap, om in het weekend te gaan zitten voor mijn autosportverslagen.

Heeft dat z’n nadelen? Tja, misschien, als je het een nadeel vindt dat ik in de eerste twee weken op donderdag niet meer wist dat het donderdag was. Het bleek een kwestie van tijd: in de derde week wist ik ’t wel. Ook heerlijk: één mailbox checken voor al je mail. Maar het heerlijkste is nog wel het gevoel van zelf aan het roer staan. Als ik het verpest, heb ik dat aan mezelf te danken – maar als ik slaag, dan ook. Een idee dat me ooit wellicht met angst vervulde, maar nu uiterst aangenaam aanvoelt. Waarmee ik het werknemerschap niet diskwalificeer, want als de perfecte baan zich nog eens aandient, zal ik ‘m zeker niet laten liggen. De conclusie is dus eerder dat het voor mij weinig verschil maakt welke arbeidsrelatie ik heb met de mensen met wie ik samenwerk.

En het gedoe met de administratie dan? Dat was twintig jaar geleden al niet de reden om uit het zelfstandigenbestaan te stappen. Ik ben altijd een secuur persoon geweest, dus ook het zakelijke papierwerk houd ik vanaf het begin nauwgezet bij, al kwam er meer bij kijken dan ik had gedacht, althans voor iemand die het meteen goed wil doen. Echt vervelend vind ik ’t ook niet, het is gewoon weer nieuwe materie om me in vast te bijten. Sterker nog, het is de kern van mijn werk als tekstschrijver op seniorniveau om moeilijke zaken te doorgronden zodat ik ze eenvoudig kan beschrijven. Dus dit kon er ook nog wel bij.

Om kort te gaan: na drie antwoorden op de vervolgvragen zijn we weer terug bij het allereerste antwoord. Het is inderdaad nog te vroeg om er iets van te zeggen. Maar het valt, geloof ik, niet echt tegen.

• 1 april: Autosportweekend 31 maart-1 april
• 6 april: Lotus sport met sponsoring Lotus
• 9 april: Dutch GT: eerste slag voor Bastiaans
• 9 april: Autosportweekend 7-9 april
• 11 april: Group Lotus slaat terug
• 13 april: GP China: Schumacher snel op vrijdag
• 14 april: GP China: Rosberg perfect op pole
• 15 april: GP China: Rosberg triomfeert
• 16 april: Autosportweekend 14-15 april
• 19 april: Bijpraten over België
• 19 april: Dekking zoeken in Bahrein
• 20 april: GP Bahrein: Rosberg snelste op vrijdag
• 21 april: Vettel verrast met pole
• 22 april: Vettel pakt ‘m
• 23 april: Autosportweekend 21-22 april

Veelracers

Laatst waren we zo klaar toen we de Nederlandse formuletalenten van 2012 op een rijtje moesten zetten. Gelukkig spreekt Holland een iets hartiger woordje mee als onze jongens een dak boven hun hoofd hebben. Wat doen de bekendste internationaal actieve sport- en toerwagencoureurs uit Nederland dit jaar allemaal?

Een heel stel hebben ’t in ieder geval enorm druk. Bezig blijven lijkt meer dan ooit het motto. Mannen als Jeroen Bleekemolen en Yelmer Buurman draaien hun hand niet om voor driedubbelprogramma’s of zelfs vierdubbelprogramma’s. Hun vrije weekenden zijn tot november op één hand te tellen. Eigenlijk is dat heel old school, nadat coureurs jarenlang steeds meer de F1-trend volgden van het zich concentreren op één kampioenschap.

Het zal wel een teken des tijds zijn. Om goed te kunnen verdienen, is het weer zaak om zo veel mogelijk te racen, net zoals Jim Clark en Stirling Moss alles aanpakten voor een extra zakcentje. Dus wat doen al die veelracers allemaal? Nou, WEC, WTCC, ELMS, ALMS, Grand-Am, GT1, GT Open, Blancpain Endurance Series, ADAC GT, Porsche Supercup, Dutch GT, Supercar Challenge, noem maar op. We zetten de bekendste namen en hun activiteiten op een rij.

Jeroen Bleekemolen: Le Mans/WEC, ALMS, Grand-Am
Misschien dat sommige van zijn collega’s het er niet mee eens zijn, maar Jeroen Bleekemolen is dit jaar Hollands meest vooruitgeschoven post in het racen-met-een-dak-boven-je-hoofd. De jongste ‘Bleek’ zit bijna geen dag stil; voor het Dutch GT heeft hij niet eens tijd meer over. Zijn programma ging in de winter al van start met tal van langeafstandsraces en dat ging naadloos over in zijn verplichtingen in de ALMS en Grand-Am. In de ALMS rijdt hij een Lola-Honda LMP2 van Black Swan Racing, het team van Tim Pappas waarvoor Jeroen eerder in de GTC-klasse uitkwam. In de Grand-Am doet hij een seizoen in de GT-klasse in een van de 997 GT3 Cup-auto’s van topteam TRG. Om het af te maken, is Bleekemolen ook in de langeafstandsraces in het WEC actief. Voor het Zwitserse team van Rebellion rijdt hij op Sebring en Le Mans in een van hun Lola-Toyota LMP1’s.

Renger van der Zande: Le Mans/WEC, Porsche Supercup
Bij Mercedes was voor hem geen plaats meer in het DTM, maar Renger heeft desondanks ook dit jaar een interessant programma weten te regelen. Een jaar in de Porsche Supercup stond al eerder vast, maar kort geleden wist hij ook nog een late deal te sluiten om voor Lotus deel te nemen in het WEC. Hij racet daarin vanaf Spa in een Lola-Judd LMP2, waarbij de Judd-motor een Lotus-badge heeft gekregen.

Yelmer Buurman: Le Mans/ELMS, GT1, GT Open, Supercar Challenge
Zijn monopostocarrière mag voorbij zijn, maar Yelmer Buurman hoeft niet bij de pakken neer te zitten. Net als Jeroen Bleekemolen is Yelmer dit jaar een uiterst druk baasje. Zijn hoofdprogramma is ontegenzeggelijk de FIA GT1, waarin hij co-equipier is geworden van Michael Bartels, de baas van topteam Vita4One. Samen racen ze een BMW Z4 GT3, en dat heeft al tot de eerste winst geleid. Ook in zijn tweede programma, de Supercar Challenge, heeft Buurman al gewonnen. Daarin deelt hij met VEKA-teambaas Peter Versluis een Ferrari 458 GT2. Dat doet hij overigens ook in het GT Open, het GT2- en GT3-kampioenschap van de Spaanse organisator Jesus Pareja. De Lola-Judd LMP2 van Status GP in de ELMS is zijn vierde bezigheid, maar de toekomst van dat kampioenschap is in nevelen gehuld. Volgende maand op Spa heeft hij met Status in ieder geval een gastoptreden in het WEC en daarna volgt uiteraard het klapstuk: Le Mans.

Tom Coronel: WTCC
Coronel doet in 2012 hetzelfde als in 2011: met al zijn enthousiasme en racevaardigheid de almachtige Chevrolets in het WTCC proberen te verslaan. Vorig jaar lukte dat één keer, dit jaar is het zijn inzet om dat wat vaker te doen. Winnen is in dit seizoen tot nu toe niet gelukt, maar Tom is wel weer met gemak de beste van de rest. En heel gek: eigenlijk is Coronel de enige Nederlandse toerwagencoureur van betekenis. Gelukkig treedt hij dan wel meteen aan op een wereldpodium.

Ook lezen wat ik over de rest van de Nederlanders heb geschreven? Kijk verder op Driving-fun.com.

Wie heeft er met zijn hoofd in de ‘Mad men’-wolken ergens in de afgelopen weken het Louwman Museum in Den Haag bezocht? Een uurtje dwalen door ‘Blij dat ik rij’, de tentoonstelling over 125 jaar autoreclame, moet voor menig marketing- en communicatiespecialist een wonderlijke ervaring zijn, zeker bij het zien van de oudste proeven van ons vak. Niet vanwege de schok van herkenning, maar juist vanwege de totaal andere wereld die de advertenties van toen oproepen.

Het is de wereld van het verhaal. De copywriter van weleer was een verteller. Met gemak nam hij vroeger 500 woorden de tijd om een belevenis over te brengen. En hij bleef vertellen, tot ver in de jaren negentig: de meeste veertigers herinneren zich nog de spreads waarin de schrijver in hele tekststroken tegelijk in gesprek ging met zijn lezers, of hij nu een BMW, een Black & Decker of een pak hopjesvla aan de man probeerde te brengen. In het internettijdperk is er radicaal een streep gezet door die gewoonte. Opeens was vertellen achterhaald.

Mensen lezen niet meer, is de veelgehoorde reden, en zeker niet meer online. Sterker nog, volgens vele communicatie-experts is een verhaal geen goed verhaal als het niet is samen te vatten in twee regels. Als je twee regels tot je beschikking hebt, stelt dat meteen andere eisen aan je woordkeus en zinslengte. Er was kortom een andere taal geboden. Welke namen die ook kreeg – klare taal, duidelijke taal, Jip-en-Janneketaal – de boodschap erachter was niet mis te verstaan: doe maar lekker simpel, dan doe je al moeilijk genoeg.

Een paar fenomenen hebben die ontwikkeling kracht bijgezet: de opkomst van het populisme en (misschien niet toevallig?) de gelijktijdige doorbraak van Web 2.0. Niet alleen konden politici en hun kiezers opeens alles zeggen wat ze wilden en wanneer ze maar wilden, ze mochten het voortaan in een stijl doen die paste bij de nieuwe tijdgeest en de nieuwe media: kort, simpel, ongenuanceerd en veelal ‘fact-free’, losgezongen van de werkelijkheid. Die tijdgeest heerst nog altijd: wie niet volgens dit patroon communiceert, bezondigt zich aan opzettelijke vaagheid, draait om de hete brij heen en is zonder twijfel een intellectueel die nooit met zijn poten in de modder heeft gestaan. Omdat kiezers ook burgers en kopers zijn, werd ‘duidelijke taal’ in korte tijd een eis die niet alleen in de politieke arena gold, maar ook in de ambtelijke en commerciële – vooral op internet.

Maar is simpeler altijd beter? Er zijn zeker drie redenen te bedenken waarom die vlieger niet altijd opgaat.

Welke drie redenen? Lees verder op Frankwatching.

Wie stormt er nog aan?

Vorig jaar rond deze tijd zetten we de plannen van de aanstormende Nederlandse formuletalenten voor 2011 op een rij. Wat is ervan geworden? Wat gaan ze dit jaar doen? Stormen ze überhaupt nog wel aan?

Nederland is een klein land, dat (dus?) ook op autosportgebied internationaal nauwelijks meetelt. In de monopostoklassen die jonge coureurs voorbereiden op de Formule 1 zijn de Nederlanders in ieder geval dun gezaaid. Een jaar geleden bespraken we de lotgevallen van Giedo van der Garde, Yelmer Buurman, Kelvin Snoeks, Robin Frijns, Nigel Melker, Renger van der Zande, Daniël de Jong, Hannes van Asseldonk, Bart Hylkema, Liroy Stuart, Sam Looijenstein, Pieter Schothorst, Nyck de Vries, Beitske Visser en Max Verstappen. Wie van hen zit een jaar later nog op koers? Waar spreekt Holland nog een woordje mee? Hebben zich nog nieuwe namen gemeld?

Om te beginnen met Van der Garde: die heeft eigenlijk als F1-tester zijn bestemming al half bereikt. Het is nu een kwestie van doorpakken. Dat zal nog moeilijk worden, want Van der Garde is wel grofweg even goed als GP2-tijdgenoten zoals Maldonado, Senna, Petrov en Pic, maar zeker niet bewezen beter. Zijn budget moet dus die van zijn voormalige rivalen overtreffen, wat in het geval van Maldonado, maar ook Pic behoorlijk lastig is. Senna en Petrov hebben bovendien hun naam en hun nationaliteit mee.

De afhakers

Maar goed, Giedo is in 2012 in ieder geval weer een stapje verder gekomen. Dat kunnen we van een paar anderen uit ons rijtje niet zeggen. Yelmer Buurman, Kelvin Snoeks en Renger van der Zande haakten definitief af. De laatstgenoemde reed vorig jaar al met een dak boven zijn hoofd en moest iets anders gaan doen nadat hij bij Mercedes plaats heeft moeten maken voor F3 Euroseries-kampioen Roberto Merhi, de Spanjaard die de Paul di Resta-route naar de F1 hoopt te volgen. Vanochtend werden Rengers plannen met Lotus bekendgemaakt: hij gaat het WEC doen in een Lola LMP2, te beginnen op Spa, naast een jaar in de Porsche Supercup, waarvoor dit weekend in Bahrein het startschot wordt gelost.

Ook Buurman en Snoeks kozen deze winter voor een veiliger bestaan in de sportscars. Buurman combineert een ELMS-programma in de Lola LMP2 van Status met een jaar in de FIA GT1 voor Vita4One BMW en een seizoen Supercar Challenge in een van de Ferrari’s van VEKA. Snoeks verlaat de Formule 2 voor een BMW-programma in het Dutch GT Championship, waarin hij Jan-Joris Verheul als teamgenoot krijgt.

In de lagere regionen lijkt het op te houden voor Bart Hylkema, die zijn seizoen in het Brits F3-kampioenschap niet afmaakte, en Formule Renault-coureurs Liroy Stuart en Sam Looijenstein. Voor Stuart was het na vier Eurocup-races einde verhaal, met één achtste plaats als beste resultaat. Daarna werd hij vervangen door Meindert van Buuren Jr. Bij Looijenstein ging het hele Eurocup-verhaal al vanaf het begin niet door, wat zonde was na een opmerkelijk seizoen 2010 in het Italiaanse kampioenschap. Het was het bekende liedje: wel talent, geen cent te makken. Hoe het verder moet met Looijenstein, die de hoop nog niet heeft opgegeven, is nog niet bekend. Ook Jeroen Mul, vorig jaar teamgenoot van Hannes van Asseldonk in het Duitse F3-kampioenschap, stapt uit het formuleracen. Hij gaat Porsche Supercup doen met Team Bleekemolen.

De doorgroeiers

Dus wie blijven er over? We beginnen met de rest van dezelfde namen van vorig jaar en voegen er nog een paar aan toe.

Weten wie er allemaal worden genoemd? Lees verder op Driving-fun.com.