Ook Audi komt met hybride

De deelnemerslijst van Le Mans is bekend. Het grote nieuws: ook Audi zet twee hybrides op de Sarthe in en zelfs in het hele WEC. Maar dat is niet alles: Toyota gaat toch (vrijwel) het hele seizoen racen, maar moet het op Le Mans wel opnemen tegen vier Audi’s…

Die twee grote verhalen uit de LMP1-hoofdklasse vormden vanmiddag het belangrijkste nieuws tijdens de bekendmaking van de deelnemers aan de 24 uur van Le Mans en het nieuwe World Endurance Championship (WEC). Helemaal vlekkeloos verliep het niet, want internetvideoleverancier DailyMotion blameerde zich door tijdens de hele persconferentie van Le Mans-organisator ACO uit de lucht te zijn. Iedereen die niet in Le Mans was, moest zich dus behelpen met de tweets van de ACO en de journalisten in de zaal.

LMP1: Audi vs Toyota, maar er is meer

Dat Audi met een hybride versie van zijn R18 TDI bezig was, was geen geheim, maar de aankondiging dat Ingolstadt heel 2012 met de hybride gaat racen, kwam toch als een verrassing. Alleen op Le Mans keert de reguliere R18 nog terug, als Audi zijn slagkracht verdubbelt van twee naar vier auto’s.

Toyota kreeg intussen de handen op elkaar nadat bekend werd dat de Japanners hebben besloten om zich toch met één auto voor het volledige WEC in te schrijven. De TS030 Hybrid mist Sebring weliswaar, maar daarna hoopt Toyota het hele seizoen erbij te zijn. Het was een kwestie van verantwoordelijkheid nemen, zei de Toyota-directie. Nadat Peugeot het WEC als een baksteen had laten vallen, had de organisatie een tweede fabrikant hard nodig. Na enig wikken en wegen zette Toyota de stap, ook al is 2012 eigenlijk een voorbereidingsjaar.

De hele analyse van de deelnemerslijst lezen? Kijk verder op Driving-fun.com.

Vraagtekens en verdachtmakingen

Het was moeilijk om niet aan Bertrand Gachot te denken. De Frans-Belgisch-Luxemburgse coureur die in 1991 een Londense taxichauffeur met pepperspray aanviel, zag zijn veelbelovende F1-carrière in rook opgaan. Zijn vervanger Michael Schumacher zal hem nóg dankbaar zijn. Profiteert Nico Hülkenberg nu op dezelfde manier van de veroordeling van Adrian Sutil? De zaak Sutil was in ieder geval een bron van vraagtekens en verdachtmakingen.

Afgelopen dinsdag hoorde Adrian Sutil – na een F1-carrière van vijf jaar, culminerend in een voortreffelijke negende plaats in het WK van 2011 – de straf tegen zich uitspreken. Achttien maanden. Voorwaardelijk weliswaar, maar toch. Achttien maanden en 200 duizend euro boete. Sinds 31 januari 2011 is de Duitser een F1-coureur met een strafblad. En om die reden zeer waarschijnlijk een ex-F1-coureur, want krijg zo maar eens een visum.

Gast aan tafel

Waar heeft hij dat aan te danken? We gaan terug naar de GP van China in Shanghai, op fantastische wijze gewonnen door Lewis Hamilton. De Brit en zijn maatje – Lewis en Adrian waren teamgenoten in de Formule 3 – vieren de zege die avond in een nachtclub in Shanghai. De feestbeesten kijken diep in het glaasje – nooit verstandig voor afgetrainde sporters – en zijn dus niet helemaal helder meer als ze in discussie raken met een andere gast: Eric Lux, vennoot van Genii Capital en uit dien hoofde mede-eigenaar van de Renault-renstal.

Hamilton en Sutil zijn eerder op de avond uitgenodigd aan de privétafel van Lux, omdat de club helemaal vol zit. In de loop van de avond voegen zich meer vrienden van de coureurs aan diezelfde tafel, totdat er voor Lux bijna geen ruimte meer over is. De rapen zijn gaar op het moment dat Lux daar iets van zegt.

Aanval of incident?

Van wat er vervolgens gebeurt, zijn er diverse overleveringen. Lux zegt dat Sutil hem aanviel met een kapot champagneglas, dat in zijn hals een stevige wond veroorzaakt. Alleen kordaat ingrijpen van Virgin-coureur Jérôme D’Ambrosio (vriend van Lux, omdat Genii via het managementbureau Gravity ook D’Ambrosio’s management doet) weet erger te voorkomen. De Belg bindt zijn overhemd om de hals van Lux en brengt hem in aller ijl naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis.

Volgens Sutil zelf was het een ongelukje. Hij had niet gezien dat het glas gebroken was. Hij wilde enkel de inhoud van het glas in het gezicht van Lux smijten, maar door zijn gebrekkige coördinatie – en doordat Lux juist naderbij stapte – kwam het glas in de hals van de flitskapitalist terecht. Sindsdien heeft de Duitse coureur talloze malen zijn excuses proberen aan te bieden, maar Lux wilde daar geen gehoor aan geven. Sterker nog, het verhaal ging op een gegeven moment dat Lux uit wraak Sutil races wilde laten missen.

Aangeklaagd in eigen land

Het feit dat de zaak uiteindelijk – vele, vele maanden later – in Duitsland diende, leek in ieder geval op het laatste te duiden. Het was vreemd dat Sutil in zijn eigen land werd aangeklaagd voor een misdrijf (mishandeling) waaraan men in China zelf geen aandacht meer besteedde. Kon dat zomaar? Ja, zo bleek, want de officier van justitie maakte van dezelfde wet gebruik die Duitsland hanteert om sekstoeristen te kunnen aanklagen die ongestraft hun gang zijn gegaan in Thailand of de Filippijnen.

En hoe zat ‘t met de timing? Juist nu Sutil in zware contractonderhandelingen met Force India zat, kon hij deze rechtszaak niet gebruiken. Zijn F1-toekomst stond op het spel. Dat was nog meer het geval toen Force India voor Nico Hülkenberg koos en Sutil moest proberen om onderdak te vinden bij Williams of Caterham. Het lukte niet: in plaats van Sutil gaan daar Bruno Senna en (waarschijnlijk) Vitaly Petrov aan de slag, ook al beschikt de Duitser over een stevig budget dankzij zijn trouwe sponsor Medion. De dreigende veroordeling hielp ongetwijfeld niet.

Voorbeeldfunctie of klassejustitie?

Het had er kortom alle schijn van dat Eric Lux Sutil met opzet een pootje wilde lichten. Die geldwolven kun je ook niet vertrouwen, zo was al snel de mening van een boel boze F1-fans. De uitspraak van dinsdag gaf bovendien nog meer stof aan die verdachtmakingen. Die kwam namelijk met een merkwaardige motivering voor de hoogte van de straf. Omdat Sutil als F1-coureur een voorbeeldfunctie had, moest zijn misdaad hem zwaarder worden aangerekend. Een vreemde redenering, want waarom zou iemand die niet bekend is, een lagere straf moeten krijgen voor hetzelfde misdrijf? Het rook aan alle kanten naar klassejustitie, maar dan in omgekeerde vorm.

Daar staat tegenover dat het optreden van Sutil in Shanghai toch echt niet zuiver op de graat was, ‘incident’ of niet. Na het voorval zouden Sutil en Hamilton zich bovendien meteen uit de voeten hebben gemaakt en zelfs zonder hun spullen in hun hotel op te halen naar het vliegveld zijn vertrokken – gedrag dat hun schuldbesef verraadt. Hamilton werd vorige week opgeroepen om namens Sutil te getuigen, maar verscheen niet. Zijn aanwezig werd door het hof ‘niet noodzakelijk’ geacht omdat hij – volgens Sutils advocaat althans – in een schriftelijke verklaring had beweerd dat hij zich niets meer van het gebeurde kon herinneren.

Een avond om nooit te vergeten

Dat is gisteren duidelijk in het verkeerde keelgat van Sutil geschoten. De veroordeelde coureur noemde zijn (voormalige?) vriend zelfs een lafaard. Daar is misschien wel iets voor te zeggen als je je van zo’n gedenkwaardige avond niets meer kan herinneren. Tegelijk is goed voorstellen dat Hamilton deze toestanden er niet ook nog bij wilde na een seizoen waarin zijn mentale gesteldheid toch al onder een vergrootglas lag.

Zo blijven we vooral met vraagtekens en verdachtmakingen achter. Hoe makkelijk het ook is om de motieven van Lux of Sutil in twijfel te trekken, de buitenwereld is geen getuige geweest. De enige conclusie die we kunnen trekken, is dat de hele affaire waarschijnlijk het tragische einde betekent van de F1-carrière van Adrian Sutil. Niet voor niets heeft hij gisteren verklaard dat hij een tijdje afstand wil nemen van de autosport. Begrijpelijk, als je leven opeens zo’n onbekende richting inslaat. Die avond in Shanghai zal Adrian Sutil in ieder geval nooit meer vergeten.

Ook geplaatst op Driving-fun.com.

• 3 januari: F1-stoelendans: de laatste zitjes
• 9 januari: Autosportweekend 7-8 januari
• 12 januari: Sportiefjes week 2
• 13 januari: Tom Coronel blijft in WTCC
• 13 januari: F1: die tweede Williams
• 13 januari: WRC: Abbring wordt VW-junior
• 14 januari: Dubai 24h: Jeroen Bleekemolen schittert
• 14 januari: F1: Bianchi tester Force India
• 15 januari: Dakar: winst voor De Rooy en Peterhansel
• 17 januari: F1: Williams met Senna in zee
• 18 januari: Schokkend: Peugeot stopt met Le Mans
• 18 januari: F1: Sutil naar Caterham?
• 19 januari: De nieuwe Toyota LMP1
• 23 januari: Nyck de Vries doet F Renault Eurocup
• 24 januari: Officieel: Toyota TS030 Hybrid
• 25 januari: De nieuwe Caterham CT01
• 26 januari: Beeld en geluid: Toyota’s TS030
• 26 januari: Sportiefjes week 4
• 29 januari: 24 uur van Daytona: 24 uur spanning
• 30 januari: Robin Frijns promoveert in World Series by Renault
• 30 januari: Breaking: Silberpfeile racen weer
• 31 januari: Bleekemolens geluksgetal op Le Mans

Het filosoferen over wie in welke auto gaat rijden in het nieuwe seizoen spreekt al sinds het ontstaan van de autosport tot de verbeelding, en daar help ik de fanaat graag bij. Zo moeilijk is dat trouwens niet. Als je hier en daar wat strategisch gekozen lijntjes hebt uitgezet, dan beschik je na een bepaalde tijd over een wijnrank vol roddels waar je dikke druiven van kunt plukken. Vooral teambazen zijn praatgraag over elkaar, zolang je hun anonimiteit maar waarborgt.

Het is anders ook zo saai: wachten totdat een team of een coureur met het officiële persbericht komt, waarna elke site op hetzelfde moment dezelfde zinnen uit hetzelfde persbericht kopieert, in een race om ‘de eerste’ te zijn. De eerste willen zijn is juist op dat moment een behoorlijk overschat fenomeen, maar daarover oordelen is een tikje hypocriet. Door te berichten over geruchten wil je in feite hetzelfde: eerder zijn dan de officiële bekendmaking. Liefst veel eerder. Zodat je kunt zeggen: zie je wel, wij zeiden ‘t al. Lees ons, want bij ons hoor je het nieuws het eerst.

Er zit natuurlijk ook een schaduwzijde aan. Je bronnen kunnen ernaast zitten. Dan kun je je verdedigen door te zeggen dat je bronnen ernaast zaten, maar als je bronnen anoniem zijn, blijft er toch een bepaalde schijn hangen: dat je het allemaal uit je duim hebt gezogen. Het liefst plaats je daarom een gerucht dat uit de eerste of tweede hand afkomstig is.

Maar als ‘t nou een heel heet gerucht is, van nieuws waar iedereen al weken op zit te wachten? Zo kregen we deze maandagavond te horen dat Bruno Senna voor Williams had getekend. Dat bleek de volgende ochtend te kloppen. Was ik er gisteren maar op ingesprongen, was mijn eerste gedachte, zoals ik een paar dagen geleden deed met een bericht over Jules Bianchi, die de testrijder van Force India wordt. Maar ik had mijn twijfels. Als een bron eerder de plank missloeg in een bepaald dossier, ben je minder gauw ertoe geneigd zijn nieuwste gerucht daarover meteen de wereld in te slingeren.

Verder zou de publicatie van een gerucht de onderhandelingskansen van een coureur kunnen verstoren of verbeteren. Onderhandelen via de media heet dat, en een goed geplaatst gerucht kan dienen als smeermiddel in het onderhandelingsproces of juist bij rivalen een stok tussen de spaken steken. Het heeft dus altijd zin om eventuele politieke beweegredenen van je bron in het achterhoofd te houden.

Daarnaast is het vraag hoe exclusief je gerucht is. De grote F1-sites wisten het nieuws over Senna natuurlijk allang. Zij krijgen het nieuws en alle foto’s op een eerder tijdstip onder embargo tot hun beschikking. Op het moment dat het team zijn persbericht uitstuurt, hoeven deze sites alleen maar op de publish-knop te drukken. Dankzij deze voorkeursbehandeling zijn ze dus altijd ‘de eerste’.

En om het nog erger te maken voor de geruchtenverspreider: is het publiceren van geruchten wel journalistiek? Aan hoor en wederhoor wordt niet gedaan, hoewel dat weinig zin heeft omdat de officiële bronnen (het team, de coureur) desgevraagd natuurlijk altijd zullen ontkennen. Je kunt hooguit je gerucht controleren bij andere bronnen, maar dat wil je ook weer niet te veel doen. Geruchten lopen als vuurtje en de vermoedens over de identiteit van de ‘verrader’ rennen daar net zo hard achteraan, zeker als je bij een handvol andere mensen uit hetzelfde kleine wereldje gaat checken. Juist de garantie van absolute anonimiteit verzekert je ervan dat je toegang blijft krijgen tot de wijnrank van sappige roddels.

Daar staat tegenover dat de embargodeals ook niet van veel journalistieke speurzin getuigen. Sterker nog, de grote sites beloven om geen misbruik van hun voorkennis te maken, in ruil voor een ‘primeur’. Hoe onafhankelijk ben je dan nog?

Kortom, wat voor journalist wil ik zijn? Eentje die af en toe uitglijdt over een bananenschil of zich voor een politiek karretje laat spannen? Of eentje die altijd correct is, maar braaf het pr-beleid van de teams volgt? Zoals wel vaker het geval is met morele dilemma’s, is de werkelijkheid minder zwart-wit. Als je principieel wilt zijn – wat ik vertaal als eerlijk tegenover mezelf en mijn medium – dan moet je elk geval afzonderlijk beoordelen en geen principiële keuze maken. En dan nog: some you win, some you lose. Waarom zou het in de journalistiek anders zijn dan in het leven?

Ook geplaatst op Driving-fun.com.

Het resultaat van die zelfdisciplinering: het minimalisme in zwart-wit waar u nu tegenaan kijkt. Met steeds nieuwe artikelen in plaats van een statisch verhaaltje. Maar ook met werk dat uit de oude doos wordt gehaald. De eerste voorbeelden daarvan heb ik al geplaatst, een proces dat doorgaat zodra ik weer een verloren uurtje vind. Grappig trouwens om al die teksten van vroeger weer te lezen. Wie ook eens wil zien hoe iemand in het vorige decennium over de dingen dacht: elk artikel en elke column is netjes gerubriceerd onder zijn oorspronkelijke verschijningsdatum.

Neem zo’n column van net na de dotcombubble: ha, heb ik gelijk gehad of niet? Daarentegen is ‘t ontmoedigend om een tien jaar oude tirade te lezen waarvan het gedroomde vervolgscenario nog steeds niet is uitgekomen. On the other hand, de analyse is nog even valide als in 2001. Dezelfde gevoelens van déjà vu krijg je ongetwijfeld van een politieke bespiegeling waaruit blijkt hoe inwisselbaar het populistische denken van toen en nu zijn.

Maar genoeg gemijmerd. Schrijven!

• 1 december: F1: Williams bevestigt Maldonado
• 9 december: F1: Grosjean naar Renault/Lotus
• 14 december: Nigel Melker promoveert naar GP2
• 14 december: F1: Ricciardo en Vergne naar Toro Rosso
• 15 december: Ford verlengt WRC-verblijf
• 16 december: GT’s in 2012 weer naar Zandvoort
• 21 december: DF2011: het autosportseizoen
• 23 december: DF2011: meer autosport

Wachten totdat de muziek stopt

Officieel zijn 23 van 24 F1-auto’s voor 2012 bezet, maar er wordt nog stevig aan een paar stoelpoten gezaagd. Wat speelt er nog op de transfermarkt? We nemen de losse eindjes van de F1-stoelendans 2012 met je door, aan de hand van de laatste verhalen uit het roddelcircuit.

De officiële tussenstand voor het F1-seizoen 2012 is als volgt (cijfer = startnummer, R = reservecoureur, T = testcoureur):

Red Bull Racing
RBR-Renault RB8
1. Sebastian Vettel (D)
2. Mark Webber (AUS)
R. n.n.b.

Vodafone McLaren Mercedes
McLaren-Mercedes MP4-27
3. Jenson Button (GB)
4. Lewis Hamilton (GB)
R. Gary Paffett (GB)
T. Oliver Turvey (GB)

Scuderia Ferrari
Ferrari, typenummer n.n.b.
5. Fernando Alonso (E)
6. Felipe Massa (BR)
R. n.n.b.

Mercedes AMG Petronas Formula One Team
Mercedes MGP W03
7. Michael Schumacher (D)
8. Nico Rosberg (D)
R. n.n.b.

Lotus F1 Team
Lotus-Renault, typenummer n.n.b.
9. Kimi Räikkönen (FIN)
10. Romain Grosjean (F)
R. n.n.b.

Sahara Force India F1 Team
Force India-Mercedes VJM05
11. Paul di Resta (GB)
12. Nico Hülkenberg (D)
R. n.n.b.

Sauber F1 Team
Sauber-Ferrari C31
14. Kamui Kobayashi (J)
15. Sergio Pérez (MEX)
R. Esteban Gutiérrez (MEX)

Scuderia Toro Rosso
STR-Ferrari STR7
16. Daniel Ricciardo (AUS)
17. Jean-Eric Vergne (F)
R. n.n.b.

AT&T Williams
Williams-Renault FW34
18. n.n.b.
19. Pastor Maldonado (YV)
R. Valtteri Bottas (FIN)

Caterham F1
Caterham-Renault CT-01
20. Heikki Kovalainen (FIN)
21. Jarno Trulli (I)
R. n.n.b.

HRT F1 Team
HRT-Cosworth F112
22. Pedro de la Rosa (E)
23. Vitantonio Liuzzi (I)
R. n.n.b.

Marussia F1 Racing
Marussia-Cosworth MVR-03
24. Timo Glock (D)
25. Charles Pic (F)
R. n.n.b.

Zo op het eerste gezicht lijkt er dus nog maar één plaatsje open, bij Williams. Maar er is meer aan de hand. We zetten alle open eindjes voor je op een rij, deels op basis van wat collega’s in de wandelgangen hebben gehoord, deels op basis van wat we zelf van diverse anonieme teamleden hebben vernomen.

Die er overigens ook flink naast kunnen zitten, getuige het verrassende nieuws over Ricciardo en Vergne. Een betere bron sprak ik vandaag pas weer: “Dat had ik je twee weken geleden al kunnen vertellen, want toen hoorde ik uit eerste hand dat die twee volgend jaar zouden racen. En dan is één plus één al snel twee.” Tja.

Het hele artikel lezen? Lees dan verder op Driving-fun.com.

Spaanse bokkensprongen in de F1

Twee jaar na een rommelige entree in het F1-paddock viert de improvisatie nog altijd hoogtij bij hekkensluiter HRT. Onder de nieuwe eigenaar Thesan Capital lijkt het er niet veel beter op te worden: na de wonderlijke aankondiging van Pedro de la Rosa volgt nu het nieuws dat teammanager Colin Kolles wordt vervangen door oud-coureur Luis Pérez Sala. Hoe zit ‘t nou met die HRT-soap?

Thesan is eigenlijk al de derde Spaanse eigenaar van Hispania Racing Team, zoals het team voluit werd gedoopt toen de oorspronkelijke initiatiefnemer Adrián Campos zijn financiering niet rondkreeg. Op de valreep van het seizoen 2010 werd José Ramon Carabante de nieuwe eigenaar, maar onder zijn zuinige (gebrek aan) leiding bleef het anderhalf seizoen lang aanmodderen, zonder enige hoop op vooruitgang.

Weinig kijk op F1

Carabante was blij toe dat hij de molensteen om zijn nek kon verkopen aan het Spaanse investeringsfonds Thesan, dat grotendeels draait op Arabisch geld. Zouden de nieuwe Spanjaarden aan het roer wél kijk hebben op het runnen van een F1-team? Er is weinig dat er dusver op wijst.

De aanstelling van routinier Pedro de la Rosa als kopman van een ‘nationaal Spaans team’ wekte al de nodige verwondering, maar nu heeft HRT ook de man bij het vuilnis gezet die het team de afgelopen twee jaar eigenhandig draaiende heeft gehouden, samen met zijn huurlingenleger uit het Zuid-Duitse Greding. Want je mag van Colin Kolles zeggen wat je wilt, hij kan wel een team op de been houden.

‘Nationaal team’ een naïeve keuze

De vervanger van Kolles is uiteraard een Spanjaard: oud-Minardi-coureur Luis Pérez Sala, de man die als adviseur al betrokken was bij de komst van De la Rosa. Niets ten nadele van Sala, maar hoe gaat hij met de kerstdagen voor de deur zijn werk doen? Vrijwel alle medewerkers van Kolles hebben al laten weten dat ze niet willen verhuizen naar de nieuwe Spaanse basis van HRT. Wie gaat hun werk overnemen en waar gaat dat gebeuren?

Want die Spaanse basis is ook al zoiets. Die zou eerst in Valencia verrijzen, daarna was er weer sprake van Madrid. Waar ‘t ook is, het is in ieder geval midden in de autosportieve negorij, ver verwijderd van alle geconcentreerde kennis in Engeland en Italië. Kortom, los van het feit dat die basis nog in de kinderschoenen staat, is de locatiekeuze net zo naïef als verwonderlijk.

Blijspel uit de achterhoede

Waar de auto’s voor 2012 dan moeten worden gebouwd, nu de organisatie van Kolles niet meer wordt ingehuurd, is nog maar de vraag. Wórden ze wel gebouwd? En zo ja, zijn ze met zo’n rigoureuze personeelswisseling op zo’n laat tijdstip in het winterseizoen wel op tijd klaar voor de eerste FIA-crashtests?

Het is volkomen onbekend, maar er belandde vorige week wel een merkwaardig persbericht op de mat van diverse autosportjournalisten: een stevige ontkenning van HRT dat de nieuwe monocoque in aanbouw was bij Caterham Technology & Innovation, een dochterbedrijf van Caterham F1 (het Lotus-team van de afgelopen twee jaar). In plaats daarvan werd er gewoon in het ‘technisch hoofdkwartier in München’ (dat van Colin Kolles dus) gewerkt aan de F112. Maar wordt daar nog wel aan HRT’s gewerkt nu Kolles op een zijspoor is gezet?

Het Spaanse team kreeg ooit van de FIA de voorkeur boven de farces die USF1 en Stefan GP heetten, maar zo onderhand lijkt HRT uit te groeien tot de derde acte in een blijspel van prutsers uit de achterhoede. En levert het wat op? Ja, een mooi verhaal, dat dan weer wel.

Oorspronkelijk geplaatst op Driving-fun.com.

Waar je niet op let, valt je ook niet op. Je kent ’t wel: nooit eerder zag je een vrachtwagen van vervoerbedrijf X rijden. Je wist niet eens af van het bestaan van X. Totdat je op een verjaardag kennismaakt met een chauffeur, marketeer of directeur van X (afhankelijk van het soort feestjes dat je frequenteert) en een leuk gesprek hebt over het wel en wee in de transportbranche. In de weken daarna passeer je op de snelweg opeens de ene na de andere vrachtwagen van het bedrijf.

In zo’n geval besef je na een tijdje dat bedrijf X allang bestond. En als je ’t al niet heimelijk wist, dan heeft je gesprekspartner van het verjaardagsfeestje je wel verteld dat X zojuist zijn 35-jarig bestaan heeft gevierd. Dat je plotseling overal de naam X ziet opduiken, ligt duidelijk aan jezelf. Je bent er gevoelig voor geworden.

Hetzelfde gebeurt met taal. Voor de gemiddelde taalgebruiker is er meestal een trigger nodig om een proces van taalverandering te signaleren. Het verschil met de vrachtwagens van bedrijf X: de kritische taalgebruiker denkt meteen dat hij een uniek stokpaardje kan bestijgen. Hij heeft een ontluikend taalfenomeen in de knop betrapt. En het tempo waarin het onkruid vervolgens om zich heengrijpt, kan niet anders worden beschreven dan in termen van wildgroei. Waar zijn de hoveniers van de taal?

De voorbeelden zijn legio: ‘hun hebben’, het verdwijnen van het lidwoord ‘het’, de overtreffende trap met ‘meest’, de teloorgang van het betrekkelijk voornaamwoord ‘dat’ ten faveure van ‘wat’. Allemaal verschijnselen die al vele jaren gaande zijn – en nog vele jaren gaande blijven – maar opeens worden ze in de tijd bevroren als een ‘Help: nieuwe ergernis!’.

Ter geruststelling van de taaldoemdenkers: zo snel gaat taalverandering niet. En ter geruststelling van de taalvrijdenkers: de grootste critici van taalverandering beschikken blijkbaar over een opmerkelijk grote taaltolerantie. Want zolang ze niet worden ingefluisterd over een verandering die nog decennia nodig heeft om te rijpen, storen ze zich er kennelijk ook niet aan. Mensen lezen erover in de krant, omdat een argeloze taalwetenschapper erover heeft gepubliceerd, en bam – meteen schreeuwen ze moord en brand, alsof we morgen de grammaticaboekjes moeten herschrijven. En hebben ze de verandering zonder hulp gesignaleerd? Dan is de emmer jarenlang volgedruppeld voordat hij over de rand van het bewustzijn ging lopen. Ik merk het ook bij mezelf: ik hoef zo’n ‘nieuw’ fenomeen bij toeval maar een paar keer kort achter elkaar tegen te komen en opeens zie ik het overal. Terwijl het al jarenlang aan het sluimeren was zonder dat ik het in de gaten had.

Neem nu die vervanging van het betrekkelijk voornaamwoord ‘dat’ door ‘wat’. Die wordt alweer ingehaald door een beweging van ‘dat’ naar ‘die’, zoals in ‘het programma, die’ en ‘het bedrijf, die’. Die verandering is nog grotendeels gaande onder de radar van de amateurtaalvorsers, omdat hij iets subtieler is dan de dreigende ondergang van het lidwoord ‘het’. Was deze jou nog niet opgevallen? Let dan maar op hoe vaak je het vanaf nu gaat horen. Had je maar niet op mijn feestje moeten komen.

Oorspronkelijk gepubliceerd in Wereld, het weblog van Jager & Neyndorff.

Iedereen blij

Topteams die drie auto’s per team willen. Talenten die vanwege het testverbod niet meer doorstromen. Bernie Ecclestone die races uit Europa wil weghalen. De afgelopen tijd stond de F1-wereld bol van berichten die weinig goeds voorspellen voor de toekomst van de Formule 1 in Europa en van racebeloften uit datzelfde werelddeel. De loting voor het EK voetbal bracht me op dé oplossing voor al deze problemen. Waarom beginnen we geen Europees kampioenschap Formule 1?

Hoe gezond de Formule 1 ook lijkt na de twee fraaie seizoenen van 2010 en 2011, onder het oppervlak borrelt er weer van alles waardoor de toekomst van de sport weer minder vaste voet aan de grond krijgt. Zoals altijd draait het daarbij om geld. Vorige week stapten Ferrari en Red Bull uit de constructeursvereniging FOTA, deze week op de voet gevolgd door Sauber en waarschijnlijk ook nog Toro Rosso. De reden is ongetwijfeld dat Bernie Ecclestone ze een grote buidel geld heeft voorgehouden. Het is een recept dat de F1-circusmeester al eerder met succes toepaste (in 2005), toen het ook zaak was om het verenigde front van de teams te breken. Want hoe verdeelder de teams, des te meer Bernie voor zichzelf (en voor rechtenhouder CVC) overhoudt uit de gigantische inkomstenstroom die de twee tekens ‘F’ en ’1′ nog altijd genereren.

Tegelijk moet er in de kosten worden gesneden, vooral op aandringen van de FIA, die niet wil dat de Formule 1 te boek blijft staan als gratuite geldverbrander. Dat gebeurt onder meer via het algehele testverbod dat sinds enkele jaren geldt voor de periode tussen de eerste en laatste race. Daardoor is er nauwelijks doorstroming vanuit de lagere klassen, omdat teams de laatste tijd bleven vasthouden aan ervaren rotten als Barrichello, Trulli en Heidfeld.

Ook is er een uitgaveplafond afgesproken tussen de teams. Aan beide afspraken loopt Ferrari al jaren te morrelen, maar ook andere topteams laten zich niet onbetuigd. Zij doen immers niets liever dan de kleine teams wegconcurreren door een financiële wapenwedloop. Ferrari-baas Luca di Montezemolo ziet de kleintjes het liefst helemaal verdwijnen. Daarvoor komt hij met enige regelmaat met het plan om drie auto’s per team toe te laten.

Rupsje Nooitgenoeg

Met zo min mogelijk prijzen- en reisgeld uitreiken aan de teams is Bernie ‘Rupsje Nooitgenoeg’ Ecclestone er in zijn ogen trouwens nog niet. Alleen landen die de steeds hogere licentiegelden willen betalen om een Grand Prix te organiseren, zijn nog welkom ten kantore van Formula One Management (FOM), de commerciële organisatie van Ecclestone die de contracten met circuiteigenaren en televisiestations beheert. Hetzelfde geldt voor tv-zenders die bereid zijn om mee te gaan in Bernies jaarlijkse tariefsverhogingscyclus voor de uitzendrechten.

Vooral in Europa moeten organisatoren en media steeds harder slikken: in Duitsland wisselen Hockenheim en de Nürburgring elkaar al af, Frankrijk en België gaan straks zo’n zelfde wisselschema aan. En niet voor niets stelde de BBC één jaar voor het verstrijken van zijn contract al de afspraken met FOM bij door in 2012 maar de helft van de races live te gaan uitzenden. En dus wekte het geen verbazing toen Ecclestone vorige week verklaarde dat hij op den duur nog maar vijf Europese GP’s op de kalender ziet. De andere driekwart zou dan plaatsvinden op plaatsen in de wereld waar het qua belangstelling echt stormloopt voor de F1: Abu Dhabi, Bahrein, China, Korea, India, you name them. Allemaal inwisselbare landen met inwisselbare circuits. Letterlijk inwisselbaar, want van de eerste generatie niet-traditionele F1-landen moet Turkije alweer wijken. Geen geld meer? Prima, voor jullie tien anderen, zo is voorlopig Bernies motto.

Ruimte voor routiniers en beloften

Kortom, wat een ellende allemaal. Totdat ik even voorbijzapte aan de loting voor het komende EK voetbal. Nu kan die sport me gestolen worden, maar ik werd wel op een idee gebracht. Voetbal heeft een WK én een EK. Waarom de F1 dan niet? Alle onoplosbaar geachte problemen van hierboven ruim je in één keer uit de weg.

In het WK blijf je twee auto’s per team toelaten, maar die derde (en vierde) auto’s mogen uitkomen in het EK. Daarin creëer je ruimte voor jongelingen die zich in de GP2 en de Formule Renault 3.5 hebben bewezen, maar nu met hun neus tegen het glazen plafond van de F1 aangedrukt zitten: jongens van het type Giedo van der Garde. Voormalige toppers kunnen erin afbouwen en youngsters coachen. Denk aan de eerdergenoemde Barrichello, Trulli en Heidfeld en na komend seizoen misschien wel aan Mark Webber en Felipe Massa.

Zo’n rol kan ook zijn weggelegd voor coureurs die al een paar jaar meedraaien en toch niet zijn doorgebroken. Denk aan Vitantonio Liuzzi en Sébastien Buemi. Ook zou er plaats kunnen zijn voor de coureurs die het één seizoentje hebben volgehouden maar te licht werden bevonden. Denk aan Lucas Di Grassi, Jérôme D’Ambrosio en Karun Chandhok. Het alternatief voor al deze namen is nu de wereld van de prototypes en GT’s of vage monopostokampioenschappen als de Superleague Formula, terwijl ze daar lang niet allemaal aan toe zijn. In het WK maken ze intussen de weg vrij voor talenten die hun plaats in de F1 inmiddels echt wel hebben verdiend. Denk aan Romain Grosjean, Jules Bianchi, Jean-Eric Vergne en Valtteri Bottas, die er mogelijk alle vier niet bij zijn in 2012.

Dubbel bingo

Het EK biedt ook ruimte aan Europese circuits die nu niet elk jaar een F1-race kunnen betalen. Omdat de grote kampioenen aan het WK deelnemen – het EK wordt immers een soort B-kampioenschap – zijn de licentiegelden en uitzendrechten vanzelf lager, waardoor het vanzelf weer behapbaar wordt voor circuits en tv-zenders in het basispakket om F1-races te organiseren en uit te zenden. Om ze niet te laten bijten met de WK-races, houd je de EK-races (zeg een stuk of tien) steeds in de tussenliggende weekenden. Of je laat ze in hetzelfde weekend op zaterdag verrijden. Dubbel bingo.

En niet in de laatste plaats: de Europese F1-fan kan weer races in de buurt gaan bekijken, tegen een prijskaartje dat iets betaalbaarder is dan de halve maandsalarissen die je nu soms moet neertellen voor een paddockticket. Iedereen blij dus! Kortom, wanneer beginnen we? En nee, maak me nu niet meteen wakker uit deze mooie droom…

Oorspronkelijk geplaatst op Driving-fun.com.