Echte ergernis nummer één: linksplakken
In tolerantere tijden tilden we er niet zo zwaar aan. Leven en laten leven was toen ons motto. Maar nu we weer helemaal voor regels zijn, staat de bumperklever opnieuw fier bovenaan in de ranglijst van grootste verkeersergernissen. Wat vindt de bumperklever daar zelf van? Laten we – for the sake of argument uiteraard – in zijn huid kruipen. De wonderbaarlijke conclusie: hij heeft het recht aan zijn zijde.
We houden tegenwoordig van de Volkskrant. Handzaam formaat, prettig leesbare artikelen zonder de woedende hijgerigheid van andere volksmedia. Maar soms stuit je ook in de nieuwe Volkskrant op een stukje dat doet herinneren aan de tijden dat het dagblad spottend ‘de azijnbode’ werd genoemd. Zoals gisteren in de ‘vrolijke’ rubriek Dag in Dag uit, waarin in enkele pennenstreken werd afgerekend met de bumperklever. Lees maar.
‘Bumperkleven, het zeer dicht achter op iemand rijden, is op dit moment de grootste ergernis van weggebruikers. Dat blijkt uit de Ergernis Top Tien van het Korps landelijke politiediensten. De politie laat het onderzoek jaarlijks doen en gebruikt het om zijn prioriteiten te bepalen. Advies van de politie: geef het goede voorbeeld aan de bumperklever. Ga zo snel mogelijk naar rechts. Als je ziet dat de auto ook naar rechts kan, doet de bumperklever dat voortaan ook. Gehoord op Radio 1 donderdag. Wij gaan altijd tergend langzaam rijden, zodat we die verschrikkelijke bumperklevers een lesje leren. Beetje treiterend remmen. Wij zijn ook maar mensen. Opzij gaan voor die mafkezen? Nooit!
Als er één ding duidelijk wordt uit dit boze stukje proza, is dat we een land van zelfbenoemde schoolmeesters zijn. Terwijl de politie – aan wie wij de rol van schoolmeester hebben uitbesteed – een waardig advies geeft, spelen vele Nederlanders liever voor eigen rechter. De schoolmeesters gaan de bumperklever een lesje leren. Iets duidelijk maken. In de ijdele hoop of verdwaasde overtuiging dat hun getreiter het gedrag van de bumperklever zal veranderen.
Toen viel ons oog op de kop boven het artikeltje.
Ergernis: de bumperklever opvoeden
Ha! Onze ironiemeter stond niet aan! De Volkskrant schaart zich juist aan de zijde van de bumperklever!
En terecht. De bumperklever is niet zomaar een bumperklever. Misschien wel 95 procent van de klevers kleeft om een reden: al die linksplakkers voor ‘m op de weg. Laten we in de huid van de bumperklever kruipen en enkele scenario’s uit het dagelijks verkeer schetsen. We gaan uit van een snelweg met twee rijstroken. De ‘bumperklever’ schiet op de linkerrijstrook lekker op, maar jaagt zijn auto niet op tot duivelse snelheden. Hij rijdt misschien 10 of 20 km/u harder dan de maximumsnelheid van 120.
Scenario 1: de brave borst
In de verte doemt een vrachtwagen op. Daarachter een brave borst in een al even brave middenklasser of gezinscontainer. Hij nadert de vrachtwagen stukje bij beetje. De ‘bumperklever’, gewend geraakt aan dit soort situaties, ziet het al aankomen. Toch maar het gas erop houden en geen aanleiding geven. Maar de brave borst heeft geen aanleiding nodig. Op het laatst gooit hij zijn auto naar links. De ‘bumperklever’ kan nog maar net een kop-staartbotsing vermijden. Logisch dat hij nu maar een meter achter zijn voorligger zit.
De brave borst haalt vervolgens de vrachtwagen met hetzelfde sukkelgangetje in als waarmee hij op de rechterrijstrook reed. Logisch dat de ‘bumperklever’ bumperkleeft. Als hij niet wil bumperkleven, zou hij nóg langzamer moeten gaan rijden. Langzamer dan de vrachtwagen die beiden aan het inhalen zijn.
Scenario 2: de schoolmeester
Schoolmeesters zijn iets andere types dan de brave borsten die geen sjoege hebben. Het zijn de treiteraars uit het Volkskrant-artikeltje. Zij rijden netjes 120 km/u, maar zien een snellere auto in hun spiegels opdoemen. Doelbewust gooien ze hun auto naar links. Je mág hier niet harder dan 120, meneer! Opnieuw moet de ‘bumperklever’ in de ankers. Nu gaat de schoolmeester iets duidelijk maken. Hij remt af naar 110, naar 100, naar 90, naar 85, totdat het treintje op de linkerrijstrook een dag onderweg is om de vrachtwagen voorbij te steken. Iedere keer als de ‘bumperklever’ ruimte wil laten – hij is tenslotte geen bumperklever – remt zijn voorligger nog meer af. De ruimte verdwijnt weer, de ‘bumperklever’ wordt opnieuw gedwongen tot bumperkleven.
Dan zijn ze eindelijk de vrachtwagen voorbij. De les is nog niet afgelopen. De schoolmeester blijft linksrijden met 85 km/u. Maar de ‘bumperklever’ is geen aso, hij gaat niet meteen rechts inhalen. Bij de echte moraalridders onder de schoolmeesters zie je nu het ethische dilemma. Ze schuiven steeds meer met twee wielen over de middenstreep, zonder echt naar rechts te gaan. Een paar keer komen ze even terug naar links. De ‘bumperklever’ hoort de dialoog in de Januskop van de schoolmeester. “Ik blijf linksplakken en dat mág niet! Je moet nu echt opzij!” zegt Dr. Jekyll. “Nee! Links blijven! Die bumperklever mag niet winnen!” fluistert Mr. Hyde. Uiteindelijk wint de godvrezende inborst van de schoolmeester het toch, maar soms weerhoudt dat hem er niet van om de ‘bumperklever’ een middelvinger mee te geven, demonstratief omhooggehouden tegen de linkerportierruit.
Wie is nu de grootste overtreder?
In al deze scenario’s is de brave borst de grootste overtreder. Hij kijkt niet in zijn spiegel voordat hij zijn bijzondere verrichting uitvoert en geeft het snellere verkeer op de linkerrijstrook geen voorrang. Hij voert vervolgens zijn inhaalmanoeuvre niet zo snel mogelijk uit, zoals ‘t hoort.
Zodra de brave borst een schoolmeester wordt, remt hij zelfs af op de linkerrijstrook en blijft hij op de linkerrijstrook rijden terwijl hij allang naar rechts kan. We zitten nu op een totaal van vijf verkeersovertredingen. De ergste schoolmeesters reserveren hun moraal bovendien voor hun medeweggebruikers, zonder zich af te vragen of die opgestoken middelvinger wel zo’n goed voorbeeld is voor de kinderen op de achterbank.
De ‘bumperklever’ wordt kortom veel vaker tot bumperkleven gedwongen dan dat hij zelf geen afstand houdt. De echte bumperklever-tussen-aanhalingstekens piept er zelfs liever tussenuit als hij de kans krijgt. Lees maar.
Scenario 3: de ‘lane hugger’
De snelweg met twee rijstroken is er nu een met vier stroken geworden, het resultaat van twee samenvoegende snelwegen. De snelweg die van rechts invoegt, is verreweg de rustigste.
Wat doet de ‘bumperklever’? Het liefst ontwijkt hij het bumperkleven op de overvolle linkerstroken. Aan de rechterkant ontwaart hij gelukkig een oase van rust, twee rijstroken die zo leeg zijn dat het gras er al bijna op groeit. Hij laat alle slome linksplakkers en ‘lane huggers’ in hun sop gaarkoken en zet aan de rechterkant keurig een tempootje in van 120. Drie kilometer verder heeft hij tientallen auto’s ingehaald. Terwijl aan de linkerkant de verkeersveiligheid in gevaar is door een lange trein van voortdurend dreigende kop-staartbotsingen, gebruikt aan de rechterkant de ‘bumperklever’ in alle veiligheid de ruimte die de snelweg hem biedt.
Maar… dat mag toch niet, rechts inhalen? Als de ‘bumperklever’ daarvoor aan de kant zou worden gezet, heeft hij één antwoord. “Als jullie hier toch een fuik plaatsen, kun je beter honderd bekeuringen voor linksplakken uitdelen in plaats van één bekeuring voor rechts inhalen. En welke politieman die zijn quotum moet halen, doet dat nu niet!”
Kortom, lukt het de schoolmeester om de ‘bumperklever’ een lesje te leren? Integendeel, zouden we bijna zeggen. De ‘bumperklever’ vindt de schoolmeester alleen maar sneu. Sterker nog, hij zou bijna woest worden van de schoolmeester. Maar omdat zijn motto ‘leven en laten leven’ is, laat hij het maar gaan. In tegenstelling tot de schoolmeester maakt hij zich wel om belangrijkere dingen druk. Dat wil zeggen, ná het plaatsen van deze column.
Foto: NoXstar
Oorspronkelijk verschenen op Driving-fun.com.
