Alonso’s jaar, Vettels comeback
In een jaar waarin Sebastian Vettel opnieuw records brak – de jongste drievoudig wereldkampioen én de jongste die dat drie keer op rij deed – was zijn rivaal de man van het jaar. Fernando Alonso bleef opnieuw de tweevoudig kampioen van 2005-’06 (ja, zo lang geleden is het alweer), terwijl hij eigenlijk de beste van het seizoen was. Maar misschien hoort dat ook wel bij dit maffe seizoen dat pas aan het einde een beetje normaal werd, waarna de afsluiting toch weer in stijl was, met een Braziliaanse tombola.
Acht verschillende winnaars, onder wie – of all people – Pastor Maldonado. Kansloze teams die opeens in de toptien kwalificeren. Middenmoters die het podium halen maar de race erna roemloos in de achterhoede eindigen. De onvoorspelbaarheid van het seizoen 2012 kende bijna geen grenzen. Alleen de B-divisie van Caterham, Marussia en HRT bleef de B-divisie, dat was voor de bookmakers de enige garantie tijdens alle 20 races.
Zo maakten we races mee waarbij we soms niet wisten waar we moesten kijken. Ja, dat gebeurde dit jaar allemaal, wat voor de terugblikkende liefhebber toch weer even omschakelen is. De normaliteit keerde in het najaar immers voor even terug. Sebastian Vettel won vier races op rij en een tijdje leek Red Bull de oude vertrouwde zekerheid voor de pole. Maar zelfs het wonderteam uit Milton Keynes hield dat niet vol: McLaren bleek in de laatste races toch weer net zo snel, zo niet sneller. Goed, de races werden af en toe ietsje saaier, maar dat had vooral te maken met de conservatieve bandenkeuze van Pirelli en de gewenning van de teams eraan, waardoor éénstopstrategieën interessant werden. Over het hele seizoen genomen was het merendeel van de wedstrijden pakkend van begin tot einde. Als de strijd niet aan de kop plaatsvond, dan bood het middenveld in ieder geval altijd volop actie. Lees verder…
