Mensen kennen me als een uithuizig type. Natuurlijk in mijn hoedanigheid als autosportjournalist, waarvoor ik zo\u2019n 15 weekenden per jaar op pad ben en daarnaast nog voor allerlei andere reportages. Maar ook als tekstschrijver voor andere branches \u2013 vooral in de technische en duurzame hoek \u2013 ben ik normaal gesproken regelmatig onderweg.<\/p>\n
Dat veranderde vorig jaar radicaal. De hoop dat het dit jaar beter zou worden, werd lange tijd gelogenstraft. Ook dit jaar hielden de corona-reisbeperkingen me vele maanden aan huis gekluisterd.<\/p>\n
Voor de ene tak van sport had dat grotere gevolgen dan voor de andere. Doorgaans is de verdeling tussen mijn twee activiteiten ongeveer 50\/50, maar de afgelopen twee jaren heb ik eerder 75 procent van mijn tijd gewijd aan mijn aloude vak van commercieel tekstschrijver. Daar was niets verkeerds aan, en mijn klanten waren blij met de extra tijd die ik voor ze had. Maar het kriebelde toch. Juist de afwisseling geeft mij die extra energie en creativiteit. Okee, ter compensatie liet ik lekker mijn coronakapsel staan, maar toch\u2026<\/p>\n
Daarbij kwam dat ik extra voorzichtig was met reizen vanwege de fragiele gezondheid van mijn moeder. Haar toestand haalde me halverwege het jaar bijna volledig uit de roulatie. Het was voor mij als enig kind op de tanden bijten totdat er plek was in een verpleeghuis. Eerst in de crisisopvang, daarna in het huis waar ze nu zit \u2013 veilig en relatief in goeden doen, in ieder geval een stuk beter dan de laatste periode thuis. Het ruimen van mijn ouderlijk huis bleek nog enkele weken lang een dagtaak, maar toen volgde de rust.<\/p>\n
Gelukkig viel er dit najaar een gat in de reisbeperkingen \u2013 en daar sprong ik graag in. Nadat ik anderhalf jaar lang niet verder dan Zandvoort was gekomen, stond ik in oktober weer op Spa. Twee volle jaren na mijn vorige trip als internationaal autosportjournalist. Later die maand voegde ik daar de circuits van J\u00e9rez en Portim\u00e3o aan toe. De kleine twee weken die ik daardoor in Spanje en Portugal kon verblijven, ervoer ik als een bevrijding. Eindelijk ademhalen, weg van alles. Daar besefte ik pas hoezeer ik het had gemist.<\/p>\n