‘Ik ben de morele kampioen’

Dachten we van het gedoe binnen het Red Bull-team af te zijn, komt Mark Webber in deze slome autosportweek met een bommetje. Reacties van verbazing en ongeloof wisselen elkaar af op het nieuws dat de Australiër de laatste vier GP’s met een scheurtje in zijn schouder reed, zonder het zijn team te melden. Achter Webbers ruwe bolster blijkt een complexere persoonlijkheid te schuilen dan de blanke pit die zogenaamd zijn hart op de tong had.

Zelden zat er zo veel onuitgesproken leed verborgen achter een nieuwsbericht over de pech van een F1-coureur. Wat bleef er allemaal ongezegd in het bericht dat Mark Webber de laatste vier races van het jaar met een gebroken schouder heeft gereden? Te veel om op te noemen, maar laten we een paar vragen toch maar eens op een rij zetten:

• waarom ging Webber weer mountainbiken, ook al leverde hem dat in 2008 een blessure op die hem in de gehele eerste seizoenshelft van 2009 parten bleef spelen?
• waarom bracht hij zijn team niet van die activiteit op de hoogte?
• waarom vertelde hij zijn team niet dat hij geblesseerd was geraakt?
• in hoeverre beïnvloedde de blessure zijn prestaties in de laatste vier races?
• in hoeverre beïnvloedden de pijnstillers zijn prestaties in de laatste vier races?
• waarom komt hij drie weken na het einde van het seizoen alsnog met het nieuws naar buiten?
• waarom wist het team niet van het boek waarin het nieuws staat vermeld?
• wat was er gebeurd als Webber het wel meteen had verteld?
• had Webber het ook verteld als Alonso de titel had gewonnen?
• wat zegt dit nieuws over de verhoudingen binnen het team?

Alleen Webber zelf heeft natuurlijk de juiste antwoorden op deze vragen, maar één ding is duidelijk, zelfs als de psychologie die we bedrijven van de koude grond is: Mark Webber is een complexere persoonlijkheid dan de WYSIWYG-figuur waar de media en zijn fans zo dol op zijn. Achter Webbers ruwe bolster schuilt eerder een pit in allerlei kleurenvariaties dan de blanke pit die zo lekker in het zwartwitdenken van pers en publiek past.

Welbewust risico

Zijn beslissing om allerlei zaken voor zich te houden, moet niet lichtvaardig zijn genomen. In elk F1-contract staan immers bepalingen die stellen dat een coureur de kansen van zijn team niet in gevaar mag brengen door risicovolle acties of ondoordachte uitspraken. Na het mountainbike-ongeluk van 2008 zou je kunnen stellen dat een hernieuwd ATB-avontuur zo’n risicovolle actie is. Het verzwijgen ervan zit op het randje van contractbreuk, het achterhouden van de nadelige gevolgen ervan zou een jurist zelfs als het overschrijden van de grens kunnen zien. Waarom nam Webber dat risico?

Die keuze vloeide ongetwijfeld voort uit zijn positie binnen het team – of althans, de positie die hij voelde. Vanuit zijn standpunt bekeken was er ook wel enige reden toe: de aanvaringen met het team in Istanbul en Silverstone gaven Webber de bevestiging dat Red Bull hem behandelde als een nummer twee. Was het echt zo of was het paranoia? Voor Webbers gedrag in de nasleep ervan maakte het geen verschil. Zijn onvrede is ondanks het toneelstukje waarin Vettel en Webber vrede sloten, nooit verdwenen.

Waarschijnlijk vermoedde Webber dat Red Bull in de laatste races daadwerkelijk alle kaarten op de lieveling van het team zouden zetten als de Australiër zijn onfortuinlijke val zou opbiechten. Kortom, verstandiger om een flinke spuit cortisonen te nemen en als een echte Aussie de tanden op elkaar te bijten.

De hele column lezen? Kijk op Driving-fun.com.