Klanten die nog niet zo lang met mij werken, stellen geregeld de vraag. ‘Er komt werk van ons aan, dus kun je over twee weken wat capaciteit vrijhouden?’ Het klinkt misschien niet erg klantgericht, maar mijn antwoord daarop is steevast nee. En dat komt vanwege mijn vrij unieke businessmodel. Hoog tijd om dat model eens in de schijnwerpers te zetten.

Het is natuurlijk hartstikke lief als je van tevoren belt of mailt met de vraag of ik tijd heb voor een klusje. Beter dan plompverloren dingen op mijn bordje gooien, zou je zeggen. Maar eerlijk gezegd heb ik met dat laatste niet zo’n moeite. Zeker niet als het om een klein klusje gaat, want dat is nu eenmaal waarvoor de meeste klanten mij weten te vinden.

Zoals bovenaan op elke pagina van deze website is te zien, ben ik tekstschrijver en autosportjournalist – twee vakken die ik met plezier met elkaar afwissel. Ze lijken weinig met elkaar te maken te hebben, maar toch hebben ze grote invloed op elkaar. Door mijn journalistieke werk (zeer ad hoc en meestal in en rond weekenden) ben ik immers niet in staat om als tekstschrijver heel grote projecten en interimklussen aan te nemen. Zeker niet als die aanwezigheid op locatie van een paar dagen in de week vergen. Daardoor ben ik aangewezen op de kleinere opdrachten.

Dat klinkt heel onzeker en dat is het feitelijk ook. Ik denk dat veel freelancers erg onrustig zouden worden van het idee dat ze niet weten wat ze volgende week doen. En dat is precies wat vaak voor mij geldt. Ik lig er niet langer wakker van, want ik weet dat het juist mijn kracht is. Mijn opdrachtgevers weten dat ze bij mij altijd kunnen aankloppen voor een spoedklusje. Doordat ik vooral kleine opdrachten doe, kan ik relatief makkelijk schuiven. Waar anders vindt een multinational een zeer ervaren tekstschrijver die toch mórgen dat persbericht al in concept klaar kan hebben?

Natuurlijk doe ik ook grotere opdrachten – en groot is voor mij iets dat meer dan twee dagen kost. Die doe ik als ik er tijd voor heb, tussen de stroom aan kleinere opdrachten door. Ik kan klanten met een doorlopende stroom van kleiner werk natuurlijk niet tijdelijk teleurstellen. Dus als je vraagt om die en die dag voor jou vrij te houden, dan moet ik dat verzoek helaas afslaan. Het is op de dag zelf ‘wie het eerst komt, die het eerst maalt’.

Bovendien weet ik door schade en schande hoe het in grotere organisaties gaat – geen verwijt aan jou, maar soms geven mensen van wie jij afhankelijk bent niet thuis. Het resultaat: jij hebt je briefing of je input niet klaar op de dag waarvoor je mij had ‘ingepland’. Vervelend voor mij, want ik heb dan een dag vrijgehouden die ik ook aan een andere klant had kunnen besteden. En vervelend voor jou, want de dagen erna zijn al aan andere klanten beloofd. Wat betekent dat jij weer moet aansluiten in de rij.

Om dat te voorkomen, kun je beter vragen wanneer ik kan opleveren als jij je opdracht helemaal klaar hebt. Meestal kan het sneller dan verwacht als het om kleiner werk gaat, want zo flexibel ben ik nu eenmaal door mijn businessmodel. En heb je groter werk? Dan kan ik prima voor je aan de slag, maar beperkt per week en soms met wat vertraging. Kun je met die onzekerheid leven – net zoals ik ermee kan leven – dan heb je aan mij een goeie.

Zoals een groot wijsgeer ooit zei: elk nadeel heeft z’n voordeel. Bij mij is je nadeel dat je me niet kunt inplannen. Maar je voordeel is dat ik altijd wel iets tussendoor kan doen.