Het zijn tropenjaren geweest, ook met een verhuizing en doorlopende mantelzorg. Dus nu is het even welletjes. Maar nu ik Marcel Albers, De stuurmanskunstenaar in handen houd, ben ik toch trots op het feit dat ik vijf boeken in vier jaar heb weten te voltooien.

Na de boeken over de verloren toerwagentalenten uit de jaren zestig en zeventig, Ab Goedemans en Wim Boshuis, besloot ik samen met uitgever Gerrie Hoekstra van AUTOSPORT.NL een biografie te maken over Marcel Albers, de Nederlandse Formule 3-coureur die in 1992 om het leven kwam, op weg naar de Formule 1. Marcel was destijds bij iedereen geliefd en zijn vader Jacques ondersteunt actief de herinnering aan hem, dus aan gebrek aan medewerking zou het niet liggen.

Toch heeft dit boek bijna twee jaar werk gekost. Dat kwam doordat ik twee keer zo veel mensen heb gesproken als voor de boeken over Goedemans en Boshuis. Omdat Marcel zijn laatste jaren in Engeland racete, moest ik ook tijd vrijmaken om daar mensen te interviewen. De hoeveelheid bronmateriaal was daarentegen niet eens zo veel groter dan wat mij uit de jaren zestig en zeventig ter beschikking stond, al speelden Marcels succesjaren zich twintig jaar later af. De reguliere autobladen schreven toen allang niet meer zo trouw over autosport. De meeste serieuze kranten waren daar zelfs volledig mee gestopt. Sommige onderhielden zelfs een actieve boycot waarin zij alleen over de sport berichtten als er een dode te betreuren viel. Daarnaast waren er maar weinig echte autosporttijdschriften die over de Nederlandse Formule Ford, de Europese Formule Opel Lotus en de Britse Formule 3 schreven, de klassen waarin Marcel actief was.

Wat ook geen verschil maakte: of het nu dertig of vijftig jaar geleden is, het is lang geleden. Als mensen herinneringen kwijt zijn, zijn ze die na dertig jaar ook al kwijt. Het aantal beschikbare foto’s bleek evenmin veel groter: ook de jaren negentig zijn nog vóór het digitale tijdperk.

Vervolgens was het net zo’n groot genoegen om van al dat bronmateriaal een boek te maken. Dat blijft toch de mooiste etappe in de tour die het samenstellen van een boektitel is. De vijfde in vier jaar dus, want intussen schreef ik voor het NIPV (mee) aan De veerkracht van Nederland en maakte ik dit voorjaar in opdracht van de familie Ik wilde alleen maar rijden, over het leven van Gerrit van Kouwen, een groot Nederlands racetalent uit de jaren tachtig, die begin dit jaar op relatief jonge leeftijd overleed.

Ik zeg graag ja tegen zulke eervolle opdrachten, maar nu is het tijd geworden om de spanning van de boog te halen. De komende winter ga ik lekker rustig aan doen, om aan het begin van het voorjaar het werk in een lager tempo op te pakken. De volgende vier jaar komen er niet nog eens vijf boeken bij.

En niet te vergeten: je kunt Marcel Albers, De stuurmanskunstenaar nog altijd bestellen.