Red Bull opnieuw onder vuur

Red Bull komt dit jaar met zijn F1-team keer op keer op de verkeerde manier in het nieuws. Het team domineert op zaterdag weliswaar de koppen met opnieuw een pole position, maar de zondagen monden geregeld uit in berichten over de fantastische manier waarop Red Bull nu weer zichzelf in de voet schiet. Het vleugeldrama met Mark Webber op Silverstone is de nieuwste episode in een soap die snel van kwaad tot erger gaat. Maar wie zijn de scriptschrijvers?

Met ruimschoots de beste auto van het veld en twee talentvolle coureurs die samen de juiste mix van ervaring en jeugdige branie vertegenwoordigen, zou Red Bull dit jaar een seizoen à la Brawn in 2009 kunnen beleven. Moeten beleven misschien zelfs. Toch voert McLaren de strijd om de constructeurstitel aan en staan Webber en Vettel slechts derde en vierde in de tussenstand van het rijders-WK. Voor een deel ligt de schuld bij pech en onbetrouwbaarheid, maar sinds de GP van Turkije wegen de interne strubbelingen in het team net zo zwaar.

Er was al bijna niemand die het toneelstukje geloofde dat Seb en Mark opvoerden om de buitenwereld te laten weten dat hun ruzie na de aanvaring in Istanbul was bijgelegd. De smeulende vete ging ondergronds in Canada en Valencia. Hij leek zelfs bezworen toen Webber voor nog een jaar bijtekende. Maar de scènes na de kwalificatie op Silverstone bevestigden dat Vettel en Webber allang geen even goeie vrienden meer zijn. Webbers gezicht op de persconferentie was nog zuurder dan normaal als Vettel hem te snel af is en zijn uitspraak “Het team zal tevreden zijn met dit resultaat” sprak boekdelen. Het was voor iedereen duidelijk dat hij daarmee niet duidde op alweer een dubbel voor Red Bull op zaterdag, maar op de volgorde van die een-twee.

Lek naar de pers

Wat was er gebeurd? Red Bull had voor Silverstone een nieuwe voorvleugel meegenomen en er elk eentje aan Vettel en Webber gegeven. In de zaterdagochtendtraining ging het mis voor Vettel: zijn voorvleugel bleek niet goed gemonteerd aan de bevestigingspunten en gleed van de neus van de auto af. Er was te weinig tijd om een nieuwe vleugel te laten overkomen: volgens de parc fermé-regels mag er tussen de kwalificatie en de race niets meer aan de auto worden veranderd.

Teambaas Christian Horner stond voor een moeilijke beslissing: er was maar één nieuwe voorvleugel over en Vettel was de zijne buiten zijn schuld verloren. Horner besloot Webbers exemplaar aan Vettel te geven: die was het snelste geweest in de zaterdagsessie en stond hoger dan Webber in de WK-tussenstand. Niemand die het had geweten als er niet iemand kort voor aanvang van de kwalificatie had gelekt naar de pers.

Gestook van de media

Het resultaat van die actie was voorspelbaar. De Britse pers, duidelijk op de hand van de sympathieke Australiër (Engelstalig, uit de voormalige Gemenebest), had er de afgelopen weken alles aan gedaan om verdeeldheid te creëren binnen het Red Bull-team. Elke persconferentie en elk interview sinds de GP van Turkije stond bol van al dan niet verkapte vragen over de vermeende voorkeursbehandeling voor Sebastian Vettel. Daarbij werd meer dan eens verwezen naar anonieme ‘bronnen binnen het team’. Dat Webber het oude ‘beschadigde’ chassis van Vettel kreeg, was alleen maar extra bewijs.

Het verse feit over de vleugelwissel was nog meer koren op hun molen. Je kon de woordspelingen in de koppen van mijlenver zien aankomen. Red Bull geeft alleen de Duitser vleugels. Red Bull geeft je vleugels, ook al zijn ze niet helemaal hetzelfde. Als Mark Webber al niet paranoïde was, dan was hij het ongetwijfeld geworden door al het gestook van de media. En misschien was hij zelf wel het lek naar de pers.

Onduidelijke besluitvorming

Je kon eigenlijk alleen maar medelijden hebben met Christian Horner. Deze beleefde, gelijkmatige ex-coureur is weliswaar de teambaas van Red Bull, maar niet de baas. Als werknemer van Red Bull heeft hij de aanwijzingen op te volgen van Dietrich Mateschitz, de eigenaar van het energiedrankenimperium, en diens autosportadviseur Helmut Marko. Het blijft moeilijk om boven water te krijgen hoe de besluitvorming binnen dit triumviraat verloopt.

Van antipathie jegens Webber kun je Horner in ieder geval niet beschuldigen. Hij werkt met de Australiër samen sinds de tijd dat Red Bull nog onder de naam Jaguar actief was (en toen trouwens ook niet staat was om twee gelijkwaardige auto’s op de baan te zetten, vraag maar aan Jan Magnussen of Jos Verstappen – maar dit terzijde). Horner, die ook nog steeds eigenaar is van het GP2-team Arden, baat bovendien samen met Webber het GP3-team MW Arden uit.

Onbekend terrein voor Red Bull

Want ging het nu eigenlijk om die vleugel? Diverse stemmen in het team laten weten dat die zeven honderdste van een seconde verschil maakt, aanmerkelijk minder dus dan de anderhalf tiende waarmee Vettel zijn teamgenoot aftroefde. Het zal eerder de timing van de beslissing zijn geweest: naar verluidt hoorde Webber er pas luttele minuten voor aanvang van de kwalificatie van. Kortom, zonder tijd om de zaak goed door te praten met alle betrokkenen. In zijn beslissing zelf, die hij volgens eigen zeggen zonder ruggespraak met Mateschitz of Marko nam, was Horner bijna te eerlijk geweest, maar het was zijn grootste fout om zijn keuze niet persoonlijk met Webber te overleggen.

Het duidt op de onervarenheid van Red Bull in dit soort hoogspanningssituaties. De wortel van de interne conflicten ligt immers veeleer in het feit dat Red Bull in zijn jonge bestaan voor het eerst de beschikking heeft over de beste auto van het veld: een luxepositie die meestal het slechtste in de mens naar boven brengt. Die beste auto geven ze bovendien in handen van twee coureurs die volkomen aan elkaar gewaagd zijn: Vettel lijkt over een heel jaar weliswaar de beste, maar een Webber die het op zijn heupen krijgt, kan hem toch behoorlijk wat races aftroeven. Als dat dan ook nog een paar races achter elkaar gebeurt, in een situatie dat Vettel (door alle pech aan het begin van het seizoen) zijn overmacht niet in punten heeft kunnen uitdrukken, dan zijn de rapen bij de uiterst competitieve Duitser gaar.

Onvermijdelijk rampscenario

Het is de logische consequentie van de keuze om beide coureurs identiek materiaal te (willen) gunnen. Zelfs een ervaren team als McLaren, dat na de vete tussen Senna en Prost een wijze les dacht te hebben geleerd, weet er niet altijd raad mee – zie het rampjaar 2007 met Hamilton en Alonso en het conflictje in Turkije tussen Hamilton en Button dat McLaren in de kiem wist te smoren doordat de Red Bull-rel als bliksemafleider fungeerde.

Ferrari voorkwam die ellende door Michael Schumacher een duidelijke nummer één te maken. Brawn liep vorig jaar dezelfde ellende mis doordat Button lange tijd Barrichello overvleugelde en Brawn bovendien zijn jarenlange Ferrari-ervaring meebracht. Toch trok Barrichello halverwege het seizoen de strategieën van het team in twijfel. Voor Red Bull en Christian Horner is dit allemaal nieuw. Misschien dacht hij dat zijn vriendschap met Webber de zaak wel zou redden, misschien dacht hij dat de Australiër net zo tevreden zou zijn met zijn rol als David Coulthard bij McLaren: niet de nummer twee op papier, wel in de praktijk. Niemand die er toen bezwaar tegen maakte, gek genoeg ook niet in de Britse pers, dat Mika Häkkinen het lievelingetje van Ron Dennis was – zoals men nu beweert dat Vettel de love baby van Mateschitz en Marko is. Jenson Button zei dit weekend desgevraagd dat Webber niet zo moest zeuren: “Ik sta liever tweede op de grid dan veertiende.”

Rivaliteit berokkent team schade

Maar Mark Webber is uit een ander hout gesneden dan DC. Na jaren van tegenslag heeft de Aussie eindelijk de levensgrote kans om wereldkampioen te worden. En in tegenstelling tot de jonge Vettel is dit zijn laatste kans – daar is hij zich terdege van bewust. Het is allesbepalend voor zijn blik op de wereld en op zijn team. Zijn tekst over de teamradio nadat hij een ‘zoete overwinning’ in de wacht had gesleept op Silverstone: “Niet slecht voor een nummer twee!” Het zegt alles.

Vettel wil op zijn beurt zijn plaats in de pikorde bevechten door het voormalige kwalificatiewonder Webber op zaterdag en zondag te snel af te zijn. Ook Vettel wil van geen wijken weten, jong als hij nog is. Zijn situatie is vergelijkbaar met die van Lewis Hamilton, die ook beoordelingsfouten maakte toen hij in een ongekend tempo van belofte tot kampioenskandidaat werd gepromoveerd.

Snelkookpan

Daar komt bij dat de relatie tussen Vettel en Webber al sinds 2009 – toen de Red Bull in de loop van het seizoen de beste auto werd – onder grote spanning staat. Hun rivaliteit was ook de aanleiding voor Vettels inhaalactie in Turkije, niet de vermeende voorkeurspositie van de Duitser, die naderhand door de pers werd opgeklopt. Die rivaliteit heeft Christian Horner keer op keer onderschat, door zijn gebrek aan ervaring in de snelkookpan van een topteam, waaraan de media maar wat graag een paar flink gekruide ingrediënten toevoegen.

Toch zal Horner de haat en nijd tussen zijn coureurs moeten beteugelen. Want anders loopt hij elke zondag het risico dat er een zekere een-twee verloren gaat doordat de een de ander van de baan rijdt. Voorlopig blijft Lewis Hamilton de grote titelfavoriet.

Oorspronkelijk geplaatst op Driving-fun.com.