If it ain’t broke…
Het is nog nooit vertoond: nog vier races te gaan en vijf coureurs en drie teams zijn nog in de race om de titel. Het F1-seizoen is ongekend spannend. Toch gaf Lewis Hamilton afgelopen week in Singapore de moed al bijna op, na zijn derde nul in vier races. Al twintig punten loopt hij achter op Mark Webber! Kansloos toch? Het is het nadeel van de nieuwe puntentelling in de F1, die nauwelijks verschil maakt met de oude telling en het bovendien veel minder spannend maakt dan het in werkelijkheid is. Want Lewis, maar ook Seb en Jenson kunnen nog makkelijk de titel winnen.
Wat is het toch met de Formule 1 de afgelopen tien jaar? Het aantal keren dat de FIA – al dan niet onder invloed van de teams of Bernie Ecclestone – een onnodige knieval maakt voor de grillen van de fans, is inmiddels niet meer op twee handen te tellen. Ieder jaar moet er wel iets worden veranderd, uit een merkwaardig soort (onterechte) angst dat het publiek anders massaal de wijk neemt. Niet alleen het technische reglement moet er voortdurend aan geloven, ook het sportieve reglement.
Dit jaar was het de beurt aan de puntentelling. Sinds 1950 was die in basis hetzelfde gebleven, met als grootste verandering de stap naar het belonen van de beste acht in 2003, in plaats van de beste zes. Ook dat was al een nodeloze tegemoetkoming aan de roep om meer spanning. Als de gewijzigde puntentelling al iets bracht, dan was het kunstmatige spanning – en zelfs dát leverde het niet op, althans niet méér dan met de oude telling. So if it ain’t broke, why fix it?
In één klap waardeloos
Met de radicaal gewijzigde puntentelling die dit seizoen is ingevoerd, is hetzelfde aan de hand. Het voegt niets toe en heeft eigenlijk alleen maar nadelige gevolgen. Puntenstatistieken door de jaren heen zijn in één klap waardeloos geworden. Nog een paar jaar met deze telling en ranglijsten zoals deze zeggen helemaal niets meer. Ze zeiden al niet veel, omdat er tegenwoordig veel meer races in een seizoen voor het WK meetellen, F1-coureurs langere carrières hebben en auto’s minder vaak kapotgaan.
Toch kon je nog met enig gevoel een idee krijgen van de verhoudingen tussen de prestaties van coureurs in hetzelfde tijdperk omdat de beloningsstructuur niet essentieel veranderde. Dat gevoel is nu weg, helemaal weg.
Button maar één zege van de kop verwijderd
Maar er is nog iets mis. Door de grote hoeveelheid punten die nu wordt uitgedeeld, kan de fan niet meer even snel hoofdrekenen als het WK op het punt staat om te worden beslist. Bovendien lijken de verschillen psychologisch veel groter dan ze in werkelijkheid zijn. Mark Webber voert momenteel het klassement aan met 202 punten. Jenson Button op de vijfde plaats lijkt geen schijn van kans meer te hebben met zijn 177 punten. Misschien moeten ze bij McLaren maar over teamorders gaan nadenken, zo was her en der al het idee.
Maar de 25 punten verschil is maar één overwinning. Tien punten dus onder het oude systeem. Het verschil met Alonso, Vettel en Hamilton is zelfs nog kleiner. Voor de volgorde in de stand maakt het helemaal niks uit. 1 t/m 5 blijft dezelfde 1 t/m 5.
Ja, zó weinig verschil
Kortom, laten we vanaf nu gewoon lekker rekenen met de puntentelling die we kennen. Dan ziet de WK-stand er zo uit, met de echte puntenaantallen tussen haakjes erachter:
1. Webber 80 (202)
2. Alonso 77 (191)
3. Hamilton 75 (182)
4. Vettel 74 (181)
5. Button 72 (177)
Wauw, zo weinig verschil? Ja, zó spannend is het nu. Zo’n F1-seizoen hebben we nog nooit gehad. Vroeger was niet alles automatisch beter, maar door deze puntentelling lijkt ’t er haast wel op.
Oorspronkelijk geplaatst op Driving-fun.com.