Hardleerse ezels

Een jaar geleden sloeg de Formule 1 een van de grootste pr-flaters uit zijn toch al rijk met communicatieblunders getooide geschiedenis: pas op het allerlaatst werd de GP van Bahrein geschrapt. Maar het kan altijd beter: dit jaar gaan we gewoon wel. Hoe je je voor de tweede keer nog harder tegen dezelfde steen kunt stoten.

Gaan we wel, gaan we niet, gaan we wel, gaan we niet? Het geduw, getrek en getalm rond de GP van Bahrein duurde vorig jaar zó lang dat het imago van de Formule 1 er uiteindelijk weer eens uiterst bekaaid van afkwam, ook al werd de race alsnog geschrapt. Het was een wijze les, zou je denken, maar een jaar later werkt de sport zichzelf vrolijk opnieuw in de nesten. Exact dezelfde nesten bovendien.

Gek genoeg is dat eigenlijk heel logisch. Niet alleen omdat de situatie in Bahrein is niet veranderd – het regime houdt nog steeds dankzij zware repressie stand – maar ook omdat de manier waarop besluiten in de Formule 1 tot stand komen, ongewijzigd is: dat moet nog altijd gebeuren door drie partijen die om elkaar heen cirkelen, elkaar bedoeld of onbedoeld voortdurend in de wielen rijden en niet zelfstandig knopen kunnen doorhakken. Die situatie zorgt ervoor dat we nog steeds wachten op een nieuwe Concorde-overeenkomst, maar ook dat Bahrein in 2012 opnieuw een kwestie van uiterst genante afmetingen kon worden.

Tanks en helikopters

Want hoe gaat zoiets? Stap één: de berucht ‘apolitieke’ – lees: zich alleen iets van geld aantrekkende – Bernie Ecclestone sluit met zijn organisatie Formula One Management (FOM) commerciële overeenkomsten met de circuits. Ecclestone is iemand die het echt niet kan schelen wat er in een land gebeurt. Hij was er ook voor verantwoordelijk dat de Formule 1 destijds als enige tak van sport de sportboycot van Zuid-Afrika doorbrak – ook toen al met het excuus dat een sport zich niet met politiek moet bemoeien.

Stap twee: op basis van de FOM-overeenkomsten stelt de FIA, als officiële organisator van het kampioenschap, de kalender vast. Stap drie: de teams schrijven zich bij de FIA in voor een heel seizoen en zitten eraan vast. Ze moeten gaan, op straffe van zware boetes als de reden van afzegging niet onder ‘force majeure’ valt.

Zin hebben ze er intussen niet in, als het om Bahrein gaat, zo bleek in de afgelopen weken, waarbij de veiligheid van hun personeel overigens zwaarder weegt dan de instabiele situatie in het Arabische oliestaatje. Ze hebben nog vers de tanks en de helikopters in het geheugen waardoor de GP2-teams zich in 2011 een weg moesten banen op weg naar het vliegveld, met achterlating van alle spullen. Zoiets zien ze volgende week liever niet met zichzelf gebeuren.

Cuba revisited?

Om het paddock heen zwelt intussen de politieke druk en de druk van de publieke opinie aan, precies zoals in 2011. Ook de oppositie in Bahrein slaat al weken op de oorlogstrom. Die heeft onomwonden aangekondigd dat ze niet zal aarzelen om de GP als instrument aan te grijpen om voor de rest van de wereld een statement maken. F1-liefhebbers met een beetje kennis van de geschiedenis weten hoe het Cubaanse verzet rondom Fidel Castro eind jaren vijftig Juan Manuel Fangio ontvoerde toen de autosportwereld op uitnodiging van dictator Batista op bezoek kwam voor een sportwagenrace door de straten van Havana.

De kans dat de race plaatsvindt op een door militairen hermetisch afgesloten circuit van Sakhir is kortom levensgroot. “Iedereen zal veilig zijn”, roept Bernie Ecclestone dan ook, alsof het daarom gaat. Eerder zei hij al heel strategisch dat hij de teams niet kan dwingen om naar Bahrein te gaan. Daardoor zou het ‘nee’-woord (en dus de schuld van een eventuele afgelasting) bij de teams komen te liggen. Die lieten daarop, bij monde van teamvereniging FOTA, weten dat de beslissing bij de FIA lag. Het WK is immers van de FIA.

Hoezo apolitiek?

Dat de race doorgaat, lijkt bijna onvermijdelijk nu de FIA heeft bekendgemaakt dat de race gewoon doorgaat. Ze verwijst daarbij naar het feit dat ze als organisator de kalender goedkeurt die wordt voorgesteld door de commerciële rechtenhouder (door Bernie Ecclestone dus, die handelt namens de werkelijke rechtenhouder, investeerder CVC), in samenwerking met de nationale autosportbonden. Als die de veiligheid van coureurs, teams media en bezoekers kunnen garanderen – en waarom zou de Bahreinse bond met zo veel miljoenen op het spel iets anders zeggen? – dan kan de FIA niets anders dan op grond daarvan “rationele beslissingen” nemen. En ja, er is ook gekeken naar de toestand in het land, maar de bond baseert zich daarbij op regeringsbronnen, zo bleek vanmiddag.

Zo schuiven de hardleerse ezels van de FOM, FOTA en FIA de bal naar elkaar door, waarbij de letters van hun eigen wetten heilig zijn. Het schrijnendste is misschien nog wel dat Bahrein de GP binnenhaalt onder het motto ‘Unif1cation’ – een motto dat niet anders dan politiek valt uit te leggen. Maar daar vindt de apolitieke FIA dan weer helemaal niets van.

Geschreven voor Driving-fun.com.