Nederlands feestje met internationale allure
Voor het eerst in jaren kende de Historic GP op Zandvoort een internationaal startveld. Toch voerden de Nederlanders op eigen bodem de boventoon. David Hart en Michiel Campagne wonnen een handvol races, terwijl Jan Lammers en Tom Coronel prominente gastrollen voor hun rekening namen.
Iedereen in Nederland met het historische hart op de goede plaats had ernaar uitgekeken: de eerste Historic GP op Zandvoort waarvoor een serieus internationaal en uiterst lawaaierig startveld zou aantreden. Het werd tijd, want Zandvoort behoort tot de klassieke circuits van Europa en hoort alleen al om die reden een vaste plaats op de internationale historische kalender in te nemen.
De geluidsbeperkingen staken er jarenlang een stokje voor. Historische raceauto’s ruiken niet allen lekker, ze maken ook een flinke bak herrie. De buitenlandse deelnemers waren er maar al te goed van op de hoogte. Neem David Coplowe, die met een Lola T70 Mk3B en een Lotus 24 naar Zandvoort was gekomen. “Het is ook overal hetzelfde. Eerst ligt het circuit er en dan gaan ze er huizen naast bouwen. En dan maar klagen over het geluid. Kijk, deze kun je dempen” – Coplowe wijst naar zijn Lola, dit weekend gelukkig op volle akoestische sterkte paraat – “maar deze niet!” Waarna hij knikt naar de Lotus 24 waarvan hij de volgende dag de neus zou kromrijden.
En juist de F1-auto’s van weleer waren een welkom gezicht, want Zandvoort stelde internationaal vooral iets voor omdat het circuit van 1952 tot 1985 een vaste waarde was op de WK-kalender. Ook al vielen er doden te betreuren – Piers Courage in 1970 en Roger Williamson in 1973 – en viel het circuit daarbij heel wat aan te rekenen, de coureurs hielden toch van die snelle baan die zich golvend een weg baande door de duinen. Het was dan ook een circuit dat alles had: een lang recht stuk eindigend in een verkante bocht, een mooi technisch stuk, hoogteverschillen, wegvallende bochten, snelle stukken die toch niet helemaal rechtuit gingen.
Eerste kennismaking voor velen
David Coplowe was lang niet de enige buitenlandse gast die voor het eerst op Zandvoort reed, hoe grijzend de Brit inmiddels ook was. We spraken tal van deelnemers uit Engeland, Duitsland en Italië voor wie de Historic GP de eerste kennismaking was met Nederland. Allemaal vonden ze het een geweldig circuit, zelfs in ingekorte vorm. Maar er waren ook Nederlanders die nu pas serieus op Zandvoort gingen racen. Neem Jan Gijzen, al jarenlang trouw deelnemer aan de klassieke Le Mans-kampioenschappen. “Ik rij altijd elders in Europa. Echt raar om nu pas een keer hier te zijn.”
Hetzelfde gold voor Armand Adriaans, die het prachtig vond om met zijn trouwe Mustang nu eens in een internationaal deelnemersveld op CPZ te rijden. Toch was ’t ook voor Adriaans wennen, want hij rijdt normaal gesproken in de Europese Sixties Endurance-klasse en niet in Masters Gentlemen Drivers, de Britse evenknie van de Masters Series die op Zandvoort acte de présence gaf. “Ten opzichte van de Avons die ik gewend ben, voelt de auto heel anders op de Dunlops die in de Masters verplicht zijn. Dus dat is wel even raar. Maar het is mooi om hier te zijn en natuurlijk een goede voorbereiding op de Spa Six Hours later deze maand.”
F2-coureur Robert Simac, een Zwitser met wilde donkergrijze lokken, was een uitzondering op de vele buitenlanders die voor het eerst op bezoek waren: hij had in 1978 – toen als jong broekie in de Europese Formule Super Vee – nog op het oude Zandvoort geracet. Ah, wilden we meteen weten, doe eens een vergelijking! “Och, het is zo lang geleden, ik kan ’t me niet meer goed herinneren. Sorry! Maar de baan zoals hij nu is, is ook heel leuk om te rijden. Wel erg moeilijk, vooral het slingerende gedeelte achter op het circuit. Daar de goede lijn vinden valt niet mee.”
Lijnen leren van een nobody
Simac en zijn collega’s veerden daarom op als je over de lijnen op het circuit begon. Zo hadden we een lang gesprek met Manfredo Rossi di Montelera, die met een Osella-Abarth PA1 aan de World Sportscar Masters meedeed en een Lotus 80 had ingeschreven voor de Grand Prix Masters. De erfgenaam van Martini & Rossi vertelde graag over alle Martini-auto’s die hij aan het sparen was – hij had de Tecno PA123 al gekocht en kort geleden de Brabham-Alfa BT45 aan zijn collectie toegevoegd, naast de Brabham-Cosworth BT42 waarmee hij in voorgaande jaren historisch racete – maar toen het over de lijnen door de Masters-bocht en daaropvolgende bochten 7 en 8 ging, was hij een en al oor. “De baan is daar zó breed en je kunt er op zo veel manieren doorheen. Ik heb echt het idee dat ik daar zomaar twee seconden kan winnen.”
Je kunt ze er in ieder geval zomaar verliezen. Dus besloten we hem een paar tips te geven! Op de flank van de Osella tekenden we mentaal de lastige bochtencombinatie: hier vroeger insturen dan je denkt, daar langer aan de buitenkant blijven, enzovoort. Het waren de Van Lennep-lijnen die we goed hadden onthouden na ons interview van vorig jaar, dus we waren vrij zeker van onze zaak, maar toch: “Geen garanties als je ‘m straks in de hekken zet, hè? Dan heb je ’t zelf gedaan!” Maar Rossi was overtuigd: “Nee, ik ga ze echt proberen!”
Het verhaal was goed voor grote hilariteit in de perskamer, waar Gijs van Lennep toevallig net was neergestreken om de F1-kwalificatie op Spa te bekijken. Neemt een van de toppers van het weekend zomaar adviezen aan van iemand die alleen in zijn eigen BMW’tje ooit op Zandvoort heeft gereden? De jonkheer moest er ook smakelijk om lachen, maar Rossi was in de World Sportscar Masters vervolgens wel een grotere bedreiging voor David Harts Lola T70 Mk3B dan hij ooit is geweest. De twee drieliter-F1-races voor de Grand Prix Masters zette hij bovendien overtuigend op zijn naam. Na afloop liepen we de Italiaan weer tegen het lijf. En? Had ’t geholpen? “Ja, echt geweldig!”
De verslagen van elke race lezen én alle foto’s bekijken? Kijk verder op Driving-fun.com.