Een bont gezelschap
Zo’n 37.000 mensen kwamen er afgelopen weekend af op de Historic GP op Zandvoort. Wat opviel: ze kwamen in alle soorten en maten. Dat maakte een bezoek aan dit eerste historische evenement in Nederland met internationale allure een bijzondere belevenis.
Wie naar Zandvoort gaat, hoeft niet te rekenen op het ontmoeten van een dwarsdoorsnede van de Nederlandse bevolking. Hoewel er wel diverse groepen mensen zijn te onderscheiden – op basis van een sociologische studie die we al eens eerder uitvoerden – zul je er niet meteen natuurliefhebbers met socialistische sympathieën aantreffen, al wil ik mezelf nogal eens tot die groep rekenen, zeker als ik vlak achter de vangrail van de Kumhobocht een overvloed aan wilde bramen aantref, die ik vervolgens graag met iedereen deel.
Maar toch. De eerste internationale Historic GP leverde een nog veel gevarieerder gezelschap aan bezoekers op dan je in het gemiddelde Dutch Power Pack-weekend treft, laat staan in de dagen rond de F3 Masters of de DTM. Nu mengde het HARC-publiek (oude chic, rode broeken) zich met de gebruikelijke Zandvoortse mengeling van haute finance– en vastgoedkak (zeilteampolo’s, gel in het haar), petjes (stekeltjes, raceteamshirts) en ondernemers die het niet erg vinden om hun eigen handen vuil te maken (maandag weer aan het werk in hun eigen installatiebedrijf). Meer dan anders waren er ook hele gezinnen te zien, want vader (of opa) wilde natuurlijk graag laten hoeveel mooier de auto’s van vroeger waren. En moeder heeft geen bezwaar tegen oude lawaaierige vierwielers, omdat die tenminste nog klasse uitstralen.
Voeg daar het internationale deelnemersveld aan toe en de variatie is eindeloos. Britse, Belgische, Duitse, Franse en Italiaanse autosportliefhebbers komen immers uit weer andere hoeken als de Nederlandse – en als ze uit dezelfde hoeken komen (aristocratie, nouveau riche, self-made men), dan manifesteren die groepen zich in ieder land toch weer anders, in ieder geval uiterlijk. De Franse, Duitse en Italiaanse racende adel heeft bijvoorbeeld nog veel meer de uitstraling van oud geld, daar waar heren van stand in Nederland zich toch makkelijker mengen met stadscowboys met een opleiding economie of bedrijfskunde.
In België en Frankrijk zie je daarnaast de categorie morsige hippie (warrig haar, slecht gebit, gemakkelijke jas met veel zakken), het soort autosportfan dat weer een variant is op de nerds (beetje dikkig, metal-t-shirt, brilletje) die je in Engeland vaak ziet. Ook autosportjournalisten uit die landen nemen nogal eens die vormen aan, al dan niet in iets gesoigneerdere vorm. Juist van hen zou je zeggen dat ze van de wildebramenbescherming zijn – en dat zijn ze ook wel, maar dan vooral door het aanmoedigen van de verspreiding van grote hoeveelheden CO2. Het is het soort liefhebber dat je wonderlijk genoeg in Nederland nauwelijks meer ziet.
Een speciale en typisch Britse groep – en dan kijken we weer naar de deelnemers, vooral in de historische racewereld – is die van de sappelende oudere man en vrouw die zich niets aantrekken van enige modetrend, maar gewoon stad en land afreizen voor hun liefhebberij. Van hen zagen we er op Zandvoort veel, heel veel, en zoals altijd kregen we een warm gevoel van de passie waarmee zij hun raceauto samen aan de praat houden.
Want dat maakt autosport langs de zijlijn eigenlijk nog het mooist: niet de bravourejongens die te koop lopen met andermans prestaties, maar de zwijgzame zwoegers die opeens openklappen als je ze een vraag stelt die hen recht in het hart treft. Over de bakverhoudingen voor dit circuit, over het ongelukje dat ze het vorige raceweekend hadden of over de zege die een jonge Jim Clark ooit in deze auto boekte, toen iedereen nog moest ontdekken welke bovenmenselijk talent de bescheiden Schot bezat. Het zijn vragen waar je niks voor koopt, maar die een weekend als dit wel bijzonder maken.
Deze sfeerbeschrijving verscheen ook – samen met alle foto’s – op Driving-fun.com.